لینک جدید اشتراک

www.eshterak.info

‏نمایش پست‌ها با برچسب از ایمیلهای رسیده. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب از ایمیلهای رسیده. نمایش همه پست‌ها

۱۳۸۸ اسفند ۱۲, چهارشنبه

اکبر تک دهقان / سیستان و بلوچستان: سرزمین محرومیت و مقاومت!

مطلبی که در زیر میخوانید، انتشار دوم و بدون تغییر مقاله ای است، که در مقطع شروع مبارزه مسلحانه در سیستان و بلوچستان از سوی جریان "سازمان جندالله ایران"، بعدها: "جنبش مقاومت مردمی ایران"، نگاشته شده است. اقدام به انتشار دوم مقاله، در شرایطی صورت میگیرد که رهبر این جریان، عبدالمالک ریگی، در توطئه ای مشترک از سوی دولتهای اسلامی پاکستان و ایران، بازداشت شده، تحت شرایط غیرانسانی بازجویی در زندان حکومت اسلامی نیز، به مقابل دوربینهای تلویزیونی کشانده شده است.
مطلب فوق به دلیل برخورد اولیه در نوع خود و همچنین اطلاعات موجود در آن، میتواند برای علاقمندان به موضوع در شرایط ویژه فعلی، مفید باشد. انتشار دوم مقاله با تأکید بر این خواسته صورت میگیرد، که سازمانهای بین المللی حقوق بشر، میبایستی براساس وظایف خود، از حقوق انسانی عبدالمالک ریگی و فرد همراه او در بازداشت رژیم اسلامی دفاع نموده، مانع از اعمال شکنجه های بربرمنشانه علیه آنها گردند.
---------------------------------
انتشار اول:
16 خرداد 1385- 6 ژوئن 2006
طی چند ماه اخیر، مشخصاً از انتهای سال گذشته، گروهی تحت عنوان " سازمان جندالله ایران" که خود را نزدیک به شهروندان بلوچ با سنت مذهبی سنی معرفی نموده، دست به اقدامات مسلحانه، علیه رژیم ترور اسلامی زده است. بعلت وجود برخی زمینه های مذهبی، قومی و موضوعاتی نظیر فعال بودن باندهای قاچاق مواد مخدر در منطقه، سازمانها و فعالین چپ نسبت به آن با بی تفاوتی برخورد نموده اند؛ این اما همه مشکل نیست. بلکه برخی حتی با انجام یک قضاوت مبهم ( از جمله از سوی نگارنده این سطور)، بر زمینه همان پیشداوریهای پیش گفته دست به موضع گیری زده، ناخواسته در میان مخاطبین خود، موجب ایجاد سوء برداشت شده اند. لازم به توضیح نیست که عنوان " جندالله " و قتل یک گروگان در مقابل دوربین فیلم برداری، و نیزعدم انتشار بیانیه رسمی و منطبق بر ادبیات سیاسی رایج، خود به ایجاد ابهام و اغتشاش کمک میکند. مطلب حاضر به سهم خود تلاش میکند، بخشی از ابهامات موجود در این زمینه را روشن ساخته، در احترام به خلق شرافتمند، تحت فقر و سرکوب بلوچ و سیستانی، سوء تفاهم ایجاد شده را جبران و حق مطلب را در این زمینه ادا نماید.
نام جریان " سازمان جندالله ایران"، اولین بار پس از عملیات نظامی در مسیر جاده زابل- زاهدان( تاسوکی) در روز 25 اسفند سال گذشته، بر سر زبانها افتاد. این عملیات به کشته شدن 23 نفر از مسئولین سیاسی و امنیتی محلی رژیم اسلامی و به گروگان گرفته شدن 7 نفر دیگر، منجر شد. این سازمان دو نفر از گروگانهای خود را در اقدامی تلافی جویانه علیه جنایات رژیم اعدام کرده، فرد دیگری را نیز، در پی انجام یک مصاحبه رادیویی مسئول این گروه آزاد کرد. اینکه عناصری از گروه فوق، چه برخوردی به گروگانهای تحت اختیار خود نموده اند، تغییری در اصل حق مردم به توسل به مقاومت مسلحانه، علیه یک رژیم بربرمنش نمی دهد. چنین حقی یک حق شهروندی، و در موازین حقوقی بین المللی نیز، برسمیت شناخته شده است.
دقت و کنکاش در مصاحبه ها و اطلاعیه های سیاسی آقای عبدالمالک ریگی( بلوچ)، تصویر یک خشونت طلب، ناسیونالیست افراطی و یک متعصب مذهبی را از او ارائه نمی دهد؛ بر عکس، او بمراتب به یک لیبرال مبارز، شهروند آگاه و حساس، نزدیک تر است. اما او نیز در سن 23 سالگی، ضمن داشتن توانایی های بیش از سن خود در درک شرایط و انتخاب شیوه زندگی، دارای کمبودهای خاص خود نیز است. احزاب سیاسی این کشور، با سنین بالای 50 و 60 سال اعضای کمیته مرکزی آنها، نقاط ضعف و ندانم کاریهایشان از گروه آقای ریگی کمتر نیست؛ چه بسا چندین برابر بیشتر است؛ فقط از نوع دیگری است! بویژه اینکه محفل بازان حرفه ای سراسری یاد گرفته اند، لاابالیگریها و اشتباهات مهلک بعضاً تبهکارانه خود را، حتی به فضیلت ارتقاء دهند. آقای ریگی بلافاصله جنایت صورت گرفته از سوی افراد وابسته به گروه خود را رد کرده، اقدامات دسته جات تروریست در جاده بم- کرمان در روز 23 اردیبهشت 85 را که منجر به کشته شدن 12 نفر غیر نظامی گردید، محکوم نموده، در حد توان و موقعیت خود، با تروریسم کور مرزبندی میکند.
با اهداف سیاسی و روشهای مبارزه این شهروند جوان و حساس بلوچ، علیه ماشین آدم کشی اسلامی میتوان مرزبندی نموده، از دید یک مارکسیست- لنینیست و یا لیبرال چپ، به آن برخورد کرد. اما اگر کسی با اندکی دقت، اسناد موجود و منتشر شده، پیرامون مواضع رهبر این گروه را مطالعه کند، در اینصورت از انجام یک قضاوت سریع ( آنچه که تاکنون صورت گرفته است)، پرهیز خواهد نمود. نگارنده این سطور، به مدارک و ادعاهای اثبات شده و یا اثبات نشده، پیرامون رابطه و یا " وابستگی " فرضی گروه مزبور به این یا آن قدرت منطقه ای و جهانی دسترسی نداشته، به نقش احتمالات ناروشنی از این دست، بعنوان عناصر مؤثر در این ارزیابی متوسل نمیشود. از این رو، پایه قضاوت خود را در این رابطه، شرایط موجود و اسناد علنی شده قرار داده، تنها به ارائه یک بررسی کلی بسنده نموده است.
گروه آقای ریگی بمثابه یک جریان سیاسی اپوزیسیون در سیستان و بلوچستان، میتواند بر حمایت بخش پیشرو جامعه ایران حساب کند؛ اگر به حداقل ها و موازین یک مبارزه دموکراتیک، حال مسلحانه و یا غیر مسلحانه، پایبند بماند. موضع گیریهای تاکنونی نشان میدهد، او از توانایی واستعداد کافی در این زمینه برخوردار است.
1- یک مبارزه دموکراتیک، در عین حال با احترام به حقوق شهروندی و ارزشهای انسانی، توام است. گروگان گرفتن افراد غیر دخیل در سرکوب مردم، و یا ایجاد آگاهانه رعب و وحشت علیه شهروندان معمولی، نمی تواند به اهداف دموکراتیک یک سازمان سیاسی، خدمت نماید.
2- یک اسیر که وابستگی او به واحدهای آدمکش رژیم اسلامی محرز گشته است، با اینحال یک زندانی است و حق دارد از همه حقوق یک اسیر، بر اساس مقررات بین المللی برخوردار شود. بوِیژه حقوق اولیه او نظیر تأمین غذا، وسایل استراحت و خواب و نیازهای اولیه تندرستی و بهداشتی او، باید رعایت گردند. او حق دارد، خواهان سطحی از تماس با خانواده، بویژه سالخورده گان، همسر و یا بچه های کوچک خود باشد.
3- خرد کردن شخصیت فردی یک اسیر، اقدامی غیر دموکراتیک و خلاف پرنسیپهای یک اعتراض مردمی است. یک انسان اسیر، حال هر کسی، نباید به طعمه ساده ای برای تحقیر و له کردن شخصیت او بدل گردد. همان به، که بکارگیری این روشهای غیر انسانی، در انحصار رژیم بربرمنش اسلامی باقی بماند.
4- توسل به قتل یک اسیر در مقابل دوربین فیلم برداری، و عمیقاً غیر انسانی تر از آن، سربریدن یک اسیر نظیر جنایتکاران حرفه ای در عراق، هیچ قرابتی با مبارزه دموکراتیک و حقانیت سیاسی یک جنبش اعتراضی ندارد. اینکه آقای ریگی از این نوع هولناک انتقام کشی ناشی از واکنشی عصبی به جنایات رژیم مطلع نبوده، با آن مرزبندی کرده، و مایل به مقابله به مثل با دشمن، به شیوه قتل اسیران نیست، امری مثبت اما هنوز یک توضیح اولیه است. این باید در عمل نیز اثبات گردد.
5- یک گروه سیاسی در شرایط یک جامعه امروزی، باید بر موازین سیاسی – تشکیلاتی معینی استوار گردد. اتکاء به روشهای سنتی و رهبری شخصی، تضمین کافی برای ادامه کاری و ایجاد اعتماد در میان اقشار پیشرو را، بدنبال نخواهد آورد. از این رو تنظیم یک برنامه سیاسی بویژه بنفع کارگران و زحمتکشان، و معرفی آن به افکار عمومی، تدوین یک اساسنامه برای برقراری مناسبات درونی دموکراتیک و رعایت حقوق اعضاء، برای یک گروه سیاسی ضروری است. یک سازمان سیاسی باید بتواند بتدریج یک رهبری جمعی تربیت و انتخاب کرده، اتخاذ تصمیمات آن، بر نشستهای دوره ای نظیر جلسات رسمی کمیته مرکزی متکی گردد. گروه آقای ریگی میتواند از طریق اطلاعیه های رسمی رهبر آن و یا نوع دیگری از ارتباط، با افکار عمومی تماس برقرار نموده، روابط و اقدامات فاقد اتوریته سیاسی گروهی را تحت کنترل در آورد.
6- یک گروه سیاسی نه فقط از رهبران، بلکه همچنین از اعضاء و فعالین معمولی تشکیل شده است. از این رو فعالین معمولی آن نیز، باید مداوماً و منظماً تحت اجرای یک برنامه سیاسی دموکراتیک قرار داشته، آموزشهای سیاسی ضروری دریافت کنند. آموزشهای سیاسی در یک گروه، کمک میکند که کسی به اختیار و تشخیص خود دست به اقدام نزده، حقوق شهروندی و ضرورتهای یک برخورد انسانی را در مبارزه و فعالیتهای روزمره، رعایت کند.
7- گروه آقای ریگی تحت هیچ شرایطی نباید با دارودسته تروریست و ضد انسانی طالبان در افغانسان، در ارتباط قرار گیرد. رژیم اسلامی در ایران، همان طالبان ددمنش است، و برای جامعه ایران جز نکبت و بدبختی و پلیدی، ببار نیاورده است. کمترین تماس با داروسته خون آشام طالبان، سند خودکشی سیاسی یک جریان سیاسی، در میان اقشار دموکراتیک جامعه ایران است.
8- یک گروه سیاسی جدی در سیستان و بلوچستان، مدام در معرض خطر لغزش به دریافت کمک مالی از قاچاقچیان مواد مخدر، قرار دارد. اخیراً نیز ادعا و یا اثبات شده است، بخش بزرگی از قاچاق مواد مخدر در ایران، از طریق شبکه های وابسته به رژیم اسلامی و یا عناصری در حاشیه آن، سازماندهی میگردد. چنین رابطه ای بمثابه امکانی برای تأمین منابع مالی یک گروه، پس از چندی، از گروه سیاسی و اهداف دموکراتیک آن، چیز زیادی باقی نخواهد گذاشت! روشن است یک جریان سیاسی که در مناطق مرزی فعالیت میکند، ممکن است با بازرگانان معمولی و یا با نوعی از تجارت کالاهای مصرفی، بقصد تأمین منابع مالی گروه سر و کار پیدا کند، و این کم و بیش اجتناب ناپذیر و قابل درک است.
9- آقای ریگی خود بخوبی به این امر آگاه است، که رژیم اسلامی با توسل به مذهب، دست به اینهمه جنایت زده است. اساساً تلفیق دین و سیاست، پایه حقوقی موجودیت این ماشین آدم کشی را میسازد. از این رو جنبشهای دموکراتیک- کارگری در ایران، قبل ازهمه برای ایجاد یک نظام سیاسی غیر مذهبی، مبارزه میکنند. عنوان " سازمان جندالله ایران " اما، یک عنوان مذهبی بوده، نشان دهنده سطحی از دخالت مذهب در تصورات سیاسی و یا جهت گیری خاصی در سیاست بسیج نیرو، از سوی این گروه است. این مسلماً نمیتواند حمایت بخش مدرن و سکولار جامعه بلوچستان و ایران را از مواضع این گروه، تسهیل نماید.
10- یک گروه سیاسی دموکراتیک، باید در محتوای مبارزه خود، بر اصل برابر حقوقی شهروندان متکی گردد. این به این معنی است که برای عضویت در گروه، شروطی نظیر مذهب، قومیت، زبان و نظایر آن، نباید مبنا قرار گیرند؛ از آنجا که برسمیت شناسی تفاوتهایی از این نوع در مناسبات اجتماعی، نقض آشکار اصل برابر حقوقی انسانها است. برای یک جریان اپوزیسیون در سیستان و بلوچستان، باید هدف اصلی همانا مبارزه با سلطه ضد انسانی رژیم اسلامی و ایجاد یک نظام دموکراتیک در منطقه و ایران، برای همه شهروندان صرفنظر از بلوچ و غیر بلوچ، جدا از تفاوت در قومیت، مذهب و جنسیت باشد.
11- مردم سیستان و بلوچستان، نه فقط از فقر و عقب مانده گی اقتصادی رنج میبرند، بلکه وجود تبعیضهای ملی نیز، ستمی مضاعف را بر شهروندان بلوچ و سیستانی تحمیل نموده است. مردم سیستان و بلوچستان حق دارند به زبان مادری خود، تا پایان تحصیلات دانشگاهی تحصیل کنند، همه مقامات و مناصب اداری- اجرایی در منطقه را خود انتخاب و عزل کنند، از ثروتهای کشور برای توسعه سریع اقتصادی- اجتماعی بهره مند شده، هر چه زودتر به اینهمه رنج و فقر خاتمه دهند. این اما مستلزم سرنگونی این رژیم پلید است، که نه فقط حقی را برای کسی برسمیت نمیشناسد، بلکه به هر جنبنده ای شلیک کرده، کمترین اعتراضی را به خاک و خون میکشد.
12- نظام دموکراتیک– شورایی، باید اولین سال پس از سرنگونی رژیم ترور اسلامی را در ایران، بعنوان سال سیستان و بلوچستان اعلام نموده، منابع مالی و امکانات عظیمی را برای جبران هرچه سریعتر همه عقب ماندگیهای اقتصادی و تبهکاریهای رژیم اسلامی علیه مردم محروم و صبور سیستان و بلوچستان، به این منطقه اختصاص دهد. علاوه بر این، باید بخشی از مراکز و سازمانهای دولتی سراسری به این منطقه منتقل گشته، امکانات دخالت مردم سیستان و بلوچستان در سیاستگذاری و تعیین سرنوشت عمومی کشور را گسترش دهند.
13- شرایط دردناک زندگی تحت اختناق رژیم اسلامی، برخی از افراد و جریانات را در خوزستان، آذربایجان و کردستان، به نزدیکی به مواضع افراطی ناسیونالیسم محلی سوق داده است. پیدایش یک گروه مسلح با رهبری جوان، ممکن است عناصری از همین گرایشات افراطی را در سیستان و بلوچستان، به فراست تبدیل فرد اول این گروه، به قهرمان اهداف نازل ناسیونالیستی خود اندازد. آقای ریگی اما، در رساندن پیام مردم محروم و تحت سرکوب بلوچستان به مردم و احزاب سیاسی ایرانی و غیر ایرانی موفق خواهد بود، اگر از افراطیونی از این نوع در سیستان و بلوچستان فاصله بگیرد؛ فاصله، تا چشم کار میکند!
pouyane50@yahoo.de www.j-shoraie.blogspot.com
www.radikaldemoktratik.blogspot.com
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
لینکهای اضافه شده در انتشار دوم، شامل نشانی مطالبی است که تاکنون در وبسایت جمهوری شورایی، پیرامون مسائل سیستان و بلوچستان و پس از شروع مبارزه مسلحانه در این منطقه، منتشر شده است. ترتیب مطالب از بالا به پایین، از تاریخ قدیم به جدید را در بر میگیرند.
اصل مقاله بالا در انتشار اول در وبسایت جمهوری شورایی:
http://j-shoraii.blogspot.com/2006/06/blog-post_06.html
جنایات افسار گسیخته علیه مردم سیستان و بلوچستان! و توضیح مربوط به آن:
http://j-shoraii.blogspot.com/2006/11/blog-post_12.html
http://j-shoraii.blogspot.com/2006/11/blog-post_18.html
توحش اسلامی در سیستان و بلوچستان!
http://j-shoraii.blogspot.com/2007/02/blog-post_22.html
رؤیایی که به خون نشست!
http://j-shoraii.blogspot.com/2007/05/blog-post_17.html
بلوچستان پس از طوفان دریایی اخیر!
http://j-shoraii.blogspot.com/2007/06/blog-post_24.html
اعتراض به جنایات آتی رژیم اسلامی در سیستان و بلوچستان!
http://j-shoraie.blogspot.com/2009/07/blog-post_13.html
توسل به مبارزه مسلحانه، حق دموکراتیک مردم ایران است!
http://j-shoraie.blogspot.com/2009/10/blog-post_18.html
توضیحی پیرامون مواضع این وبسایت در موضوع سیستان و بلوچستان
http://j-shoraie.blogspot.com/2009/10/blog-post_19.html
سازمان ملل و توصیه به آدمکشی در ایران!
http://j-shoraie.blogspot.com/2009/10/blog-post_21.html
محکومیت اقدام جنایتکارانه دولت پاکستان
http://j-shoraie.blogspot.com/2010/02/blog-post_24.html
لینکهای زیر به انتشار اول مربوط میگردند، که عیناً نقل میگردند:
برای کسب اطلاعات بیشتر پیرامون حوادث اخیر در سیستان و بلوچستان و گرایشات سیاسی روشنفکران بلوچ، لطفاً به منابعی که در پایین ذکر میشوند، مراجعه نمایید.
-------------------------------------------------
" گفتگو با جمشید امیری از جبهه متحد بلوچستان( جمهوری فدرال)، پیرامون آخرین اخبار درگیریهای منطقه بلوچستان و زمینه های شکل گیری نیروهای مذهبی مسلح بلوچ در سالهای اخیر". تاریخ انجام مصاحبه: 5 خرداد 1385، 26 مه 2006
http://www.radiobarabari.net
--------------------------------------------------
" رژیم کشتار گسترده در منطقه بلوچستان آغاز کرده است. سکوت جایز نیست. گفتگو با ناصر بلیده ای از حزب مردم بلوچستان پیرامون ابعاد این جنایت رژیم و ماهیت عملکرد نیروهای بومی منطقه با عنوان جندالله و فداییان اسلام." تاریخ انجام مصاحبه: 29 اردیبهشت 1385، 19 مه 2006
http://www.radiobarabari.net
---------------------------------------------------
نشانی سایت اینترنتی بلوچ اینفو
http://www.balochistaninfo.com/balochistaninfo-6.htm
---------------------------------------------------
نشانی سایت اینترنتی جبهه متحد بلوچستان
http://www.baloch2000.org
---------------------------------------------------
نشانی سایت اینترنتی حزب مردم بلوچستان
http://www.balochpeople.org
----------------------------------------------------
نشانی سایت اینترنتی جنبش ملی بلوچستان- ایران
http://www.zrombesh.org
----------------------------------------------------
آدرس تماس با " جنبش مقاومت مردمی ایران " ( جندالله)
http://junbish.blogspot.com ----------------------------------------------------
بیانیه آقای عبدالمالک بلوچ ( ریگی) رهبر جندالله
خطاب به ملت ایران و اقوام تحت ستم در ایران
http://www.akhbar-rooz.com/news.jsp?essayId=3352
سه شنبه 9 خرداد 1385، 30 مه 2006
----------------------------------------------------
گفتگوی روز نت " روز"، روزنامه صبح به وقت تهران
با عبدالمالک ریگی و گروگانش، مصاحبه کننده: مریم کاشانی
http://roozonline.com/08interview/015501.shtml
-----------------------------------------------------
" ده هزار نیروی نظامی رژیم در سیستان و بلوچستان "
گزارش و اطلاعیه ای از سازمانهای بلوچستانی، پیرامون تهاجم نظامی اخیر رژیم اسلامی به منطقه
http://www.tahapress.com/contentview.php?id=1472
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
[ 0 نظرات] [ادامه مطلب ...]

۱۳۸۸ اسفند ۱۱, سه‌شنبه

جمعی از چپ‏های شهر کلن /٨ مارس٬ یک روز زن٬ یک پرسش هر روزه

هنگامیکه در 8 مارس سال 57 زنان ایران سنگر جدیدی علیه هیولای تازه متولد شده جمهورى اسلامی بنا کردند، کمتر کسی باور می‏کرد که گرامی‏داشت این روز برای مردم ایران بویژه زنان، علاوه بر معنای تاریخی‏اش یک نشانه از مبارزه‏ی هر روزه زنان با نظام تبعیض جنسیتی حاکم باشد. پیش از این نیز در تاریخ معاصر ایران، زنان همواره در انواع مبارزات اجتماعی، سیاسی و فرهنگی شرکت داشتند، اما مسئله زن، و حتی خود وجود زن بعنوان یکی از معضلات ایدئولوژیک نظام حاکم، باعث شد تا جنبش زنان ایران بعنوان یک جنبش مستقل سیاسی ضرورت ویژه‏ای پیدا کند و فصل نوینی از مبارزات زنان آغاز شود.
جمهورى اسلامی که در طول عمر خود تحقیر و تبعیض بر زنان را به یک ستون ایدئولوژیک مهم برای حفظ خود تبدیل کرده بود، امروزه سیلی زنان مبارز ایران را بر صورت خود دارد. چه کسی است که نداند شدت وحشی گری اینان بر ضد زنان، نشانه وحشت از فروریزی یکی از ارکان اصلی کنترل سیاسی آنها بر تمامی جامعه است.
جنبش چپ ایران در آستانه شکل‏گیری این اژدهای آدم‏خوار با یک خطای فاحش سیاسی و درک مکانیکی از سوسیالیسم، اهمیت مبارزه علیه سیاست‏های ضد زن رژیم اسلامی برای کنترل کل جامعه را دست کم گرفت و با وعده‏ی حل این مسئله پس از ظهور سوسیالیسم، پاسخ خود به این مسئله را به آینده نامعلوم موکول کرد. این اشتباه جنبش چپ ایران دستاویزی به اردوی لیبرالیسم ایرانی داد تا او خود را پرچم‏دار مبارزات زنان جلوه دهد. آنها فراموش می‏کنند که شروع سیاست‏ها و تصویب قوانین ضد زن، در دوران نخست وزیری، صدارت، وکالت و دولت همه آن مردان لیبرال بود که بر سر زنان ایران فرو ریخت. اولین رئیس جمهور عزیز آنها بود که از موی زنان دلاور ایران اشعه تحریک آمیز میدید و برای حل این مشکل اش او هم فتوای حجاب صادر کرد. پس از فروپاشی سوسیالیسم روسی یاران تازه نفسی به اردوی لیبرال های ایران اضافه شدند. ازاین پس با نیرو و دقلکاری بیشتر٬ یک دوره تلاش کردند تا با تز نسبیت فرهنگی طفلی بنام فمینیسم اسلامی را متولد کنند که بچه سرزا رفت. تلاش دیگر لیبرال‏های ایرانی سیاست‏زدایی از جنبش زنان بوده است. پاسخ به این پرسش که این ترفند تا چه اندازه موفق بوده است، بعهده زنان فعال در این جنبش بویژه آنانی که گرایش چپ دارند، می‏باشد.
امروز جنبش مستقل زنان در مقابل خطر بسیار بزرگی قرار گرفته است که حیات او را بعنوان جنبش مترقى تهدید میکند و آن خطر حل گشتن در اردوی لیبرالیسم و از آن طریق نردبان به قدرت رسیدن مجدد جناح دیگر ارتجاع اسلامی است.
ما فکر می‏کنیم امروز جنبش زنان ایران خود در پی یافتن پاسخ‏های «مسئله زن» برآمده است، اين جنبش بایستی بتواند نسبت خود را با انواع دیگر ستم ها در جامعه طبقاتی، که ستم سرمایه برکار بنیادی‏ترین آنهاست، تعریف کند. به همان اندازه نیز جنبش چپ ایران بایستی بتواند پاسخی امروزی برای نسبت جنبش کارگری و جنبش زنان پیدا کند. پاسخ‏های کهنه و آویختن انواع شعارهای حمایت از زنان بر سر در مغازه‏مان، تا کنون تلنگری به روابط مردسالارانه در جامعه نزده است. رهایی جامعه ایران از چنگال رژیم حاکم تنها با همبستگی همه جنبش‏های اجتماعی موجود در جامعه ایران امکان پذیر است.
ما برای گرامی‏داشت هشت مارس در روز یکشنبه 7 مارس ساعت 17،00 در مراسم معرفى و گرامى داشت جنبش مترقى زنان ايران عليه رژيم جمهورى اسلامى که توسط آنتى فا تهران در محل:
Naturfreundehaus Köln-Kalk, Kapellenstr. 9a (Nähe Kalk Kapelle)
به زبان آلمانی برگذار میگردد و در ميتينگ اعتراض به سرکوب جنبش زنان که در روز دوشنبه ٨ مارس٬ ساعت ١٨ در
Kalker Hauptstr. / Ecke Hollwegstr. (Nähe Kalk Kapelle
برگزار ميگردد٬ شرکت فعال خواهیم داشت و از شما دعوت میکنیم در این مراسم حضور یابید.

پيروز باد مبارزات آزادى خواهى و برابرى طلبى زنان ايران
سرنگون باد جمهورى اسلامى ايران
زنده باد سوسياليسم
جمعی از چپ‏های شهر کلن
chapkoeln@googlemail.com
[ 0 نظرات] [ادامه مطلب ...]

۱۳۸۸ اسفند ۱۰, دوشنبه

اسماعیل مولودی/هشت مارس را به روز مبارزه عیله آپارتاید جنسی در ایران تبدیل کنیم!

بیش از 30 سال حاکمیت سیاه جمهوری اسلامی. سرکوب و اختناق، ترور و ایجاد قانونی آپارتاید جنسی و تحمیل بیحقوق به نیمی از جامعه بشری ایران، گواه وجود آپارتاید جنسی در ایران تحت حاکمیت مذهب است. این شرایط مانع بزرگی سر راه همبستگی و همکوشی انسانها در زندگی اجتماعی، سیاسی و اقتصادی است. بارقه آپارتاید جنسی را میتوان لمس کرد، دید و بوضوح نشان داد.
جمهوری اسلامی از نظر سیاسی ، زنان را بعنوان وسیله و تایید قوانین اسلامی خود در جامعه مورد استفاده قرار میدهد. اما زنان خود در آسایش و امنیت نیستند. در تظاهرات در اول صف اعتراضات بنفع رژیم شرکتشان میدهند، اما قوانین علیه حرمت و انسانیت خودرا تقویت میکنند، یعنی زنان مجبور میشوند علیه حرمت خود حرکت کنند.
چگونه در زمان آپارتایید نژادی در آفریقا؛ کارگران سیاه پوست در آفریقای جنوبی، بوتسوانا و نامیبیا در تولید جامعه شرکت داشتند و تمام نعمات را تولید میکردند اما درنهایت فقر و تبعیض نژادی بسر میبردند. یا دولتهای سفید پوست سیاه پوستان را اجیر میکردند برای سرکوب سیاهان دیگر.. جمهوری اسلامی با ایجاد قوانین تبعض جنسی زنان را عملا از شرکت در فعالیتهای اجتماعی و سیاسی و اقتصادی، حتی میخواهد مانع کوچکترین شرکت آنها در جامعه باشد. در ایران بیش از شصت در صد زنان و دختران در دانشگاه ها حضور دارند، این خود تحت فشار مبارزات زنان و مردم جمهوری اسلامی مجبور شده زنان را در فعالیتهای جامعه شرکت و دخالت دهد اما با ایجاد قوانین تبعیض جنسی مانع جدی کار آنهاست. برای اثبات این مسائل اشاره میکنم به قوانین ضد زن جمهوری اسلامی و نظر شمارا به قوانین ضد انسانی در حکومت مذهبی جلب مینمایم..
1/مثلا در کار وکالت و در سطح کارشناسی
در ماده 459 قانون مجازات عمومی؛ زنان کارشناس با مردان کارشناس فرق دارند. اين قانون ميگويد گواهی دو کارشناس خبره مرد برای تشخيص جرم کافيست.در غير اينصورت اگر يک کارشناس خبره مرد و دو زن خبره کارشناس نظر بدهند نيز تشخيص قابل قبول است. اينجا به عينه علم و دانش توانايی علمی زنان، تخصص و تحصیلات آنها ارزش مساوی با مردان در همان سطح ندارد و دانش زنان نصف مردان بحساب ميايد. مضاف بر اینها آپارتاید جنسی زنان را مجبور میکند (مثل سیاهان در آمریکا که حق نداشتند بغل دست سفید پوستها در اتوبوس بنشینند) در بخش عقب اتوبوس سوار شوند و در همه محلهای عمومی در جامعه زنان باید پشت سر مردان بصف بایستند.
2/ از نظر اقتصادی و شرکت در فعالتهای اقتصادی، قوانین جمهوری اسلامی میگوید؛
براساس بند چهار از اصل چهل و سوم و بند شش از اصلهای نوزدهم، بيستم و بيست و هشتم قانون اساسی جمهوری اسلامی:" اجبار افراد به کار معينی و بهره کشی از ديگری ممنوع است. مردم ايران از هر قوم وقبيله ای که باشند از حقوق مساوی برخوردارند.رنگ، نژاد، زبان و مانند اينها سبب امتياز نخواهد بود. همه افراد از زن و مرد در حمايت قانون قرار دارند. هر کس حق دارد شغلی را که بدان مايل است و مخالف اسلام و مصالح عمومی و حقوق ديگران نيست برگزيند"اولا در اين قانون از برابری جنسی صحبتی در ميان نيست. ثانيا دست صاحب کار را باز گذاشته تا تحت نام مخالفت با شئونات اسلامی يا مصالح عمومی هر بلايی را سر کارگر زن بياورد. مثلا اگر زنی شوهرش مخالف کار کردنش باشد هيچ کس بهش کار نميدهد. طبق ماده 1105 قانون مدنی "مرد رييس و سر پرست خانواده است" حتی جديدا برای صاحب کارانی که زن هستند قانون وضع کرده اند که زنان صاحب رستوران بايد يک مباشر مرد داشته باشند. طبق ضوابط جديد اداره نظارت بر اماکن عمومی ؛ زنان برای مديريت رستوران بايد يک مباشر مرد داشته باشند. در غير اينصورت از فعاليت آنها جلوگيری خواهد شد. رئيس اتحاديه صنف رستوران داران ميگويد: "طبق ضوابط جديد زنان علاوه بر گذراندن تمام مراحل قانونی و ارائه مدارک لازم بايد يک مرد را بعنوان مباشر خود معرفی کنند. در غير اينصورت اجازه کسب نخواهند گرفت" بقول مسئول نيروی انتظامی با نبودن مباشر مرد، امنيت اجتماعی منطقه بخطر ميافتد.
اینها قوانین و مقرارات تبعیض جنسی و چهارچوبه اداری آپارتاید جنسی در ایران را نشان میدهند. اینها نمونه های روشن و بارزی است که درست آپارتاید جنسی در ایران جمهوری اسلامی را رسمیت بخشیده و بهمین خاطر نصف انسانهای جامعه ایران در پرتو ضد انسانی بودن قوانین مذهبی و اسلامی جزو شهروندان درجه دوم هستند. در روز هشت مارس باید علیه این توهین به بشریت ایستاد. جمهوری اسلامی، جمهوری قتل و کشتار و تحمیل بیحقوقی به انسان و نیز زنده کننده دوران توحش انسانها در عصر سیاه و حجر است. باید علیه قوانین آپارتاد جنسی در ایران متحد و یکپارچه شد. صف مبارزات آزادیخواهانه و برابری طلبانه در هشت مارس باید به مارش مبارزه علیه آپارتاید جنسی در ایران تبدیل شود. باید همصدا علیه کلیه قوانین تبعیض جنسی و حجاب ایستاد. جمهوری اسلامی با تحمیل قوانین تبعیض جنسی و آپارتاید جنسی در ایران توانسته است صف مبارزات مردم برای سرنگونی را دچارانشقاق کند.
باید در هشت مارس همکوش و همدوش علیه این وضعیت و علیه حاکمیت سیاه جمهوری اسلامی ایستاد. اگر بتاریخ هشت مارس و مبارزات پیگیر زنان و مردان آزاده برای برابری نگاه کنیم ، بوضوح پیداست که هیچ جامعه ای نمیتواند آزاد و انسانی باشد مگر مسئله برابری انسانها را عملا به پلاتفرم زندگی مردم درجامعه تبدیل کرده باشد.
زنده باد 8 مارس
زنده باد آزادی برابری
اسماعیل مولودی
اول مارس 2010
[ 0 نظرات] [ادامه مطلب ...]

اسماعیل هوشیار / عمق زنانه ی زمین (به بهانه ی 8 مارس)

عمق زنانه ی زمین
به بهانه 8 مارس تقدیم به کسانی که اهل طفره رفتن نیستند.
سالها پیش هنگامی که برای نخستین بار داستانی از جمالزاده خواندم از آن خوشم آمد و با چند نفس عمیق لذت خودم را از خواندن داستانی به نام "مردها تا کمر، زنها تا سینه" کامل کردم. پس از چند سال دوباره با همان داستان روبرو شدم. اما از آن لذت نخستین بار خبری نبود. از نفس عمیق کشیدن هم تنفر داشتم و تلاش میکردم تا در ذهنم علت اصلی چنین تناقضی را بخوانم و ببینم. داستان، کار ادبی برجسته ای بود و شیوه نگارش ساده آن به دل مینشست. سوژه اصلی داستان، گورکنی بود همراه با پسرش که شغل گورکنی را باید انتخاب میکردند. طبق رسم و آیینی که شاید هنوز هم وجود داشته باشد، گورکن باید قوانینی را در کندن گور برای مردگان رعایت میکرد. گور مردان باید تا کمر گود میشد و گور زنان تا سینه. گور کودکان هم که آسانترین بخش کار بود هیچ قانون خاصی نداشت. گورکن و پسرش از زنها خوششان نمیآمد و همزمان آرزوی مرگ زنان را نیز نمیکردند. بیشتر اوقات هم پس از پایان کار کندن گور زنان، از خستگی بسیار گورکن فراموش میکرد پسرش را از ته گور بیرون آورد و تکرار این داستان بر تنفر پسر از زنان افزوده بود. من هم مانند بسیاری دیگر هنگام خواندن داستان، در فکر بودم که جمالزاده شایسته تقدیر است. اما برای بار دوم که داستان را خواندم، در ژرفای ذهنم تردیدی احساس کردم به همراه این پرسش که آیا به راستی نویسنده حرفی برای گفتن داشته است که آن را بلعیده یا حرفی را زده تا هرکس به فراخور درک خودش برداشت کند؟ داستان ظاهری ساده دارد و به دل مینشیند. اما به شدت بدگمان شده بودم که آیا این تنها یک داستان ساده گورکن است؛ داستان ساده ایی که اشاره به عمق زنانگی زمین میکند اما تا پایان داستان موضوع باز نمیشود. آیا چنین اشاره ایی تنها حرفی است که از زبان و ذهن و قلم هر کسی ممکن است بیرون بزند؟ آیا هر کسی میتواند در ذهنش به چنین ترکیبی از واژه ها برسد که به ظاهر از چند جمله ساده بافته است اما در ژرفای چنین کلماتی که جمله را تشکیل داده اند پیش از هر چیز خاستگاهی فرهنگی وجود دارد که ریشه های تاریخی آن همچنان باقی است و قطور!
از سوی دیگر تفسیرها و تعبیرهای متفاوتی را در محتوای واژه های نمیتوان یافت. هرچند به ظاهر بسیاری خرافات و حکایتها دیگر منسوخ شده اند اما در اعماق زنانگی زمین روح همان خرافات با نام مستعار "قوانین" هنوز حاکم هستند. گویی که همه ی ما گورکن هستیم اما نه با بیلی در دست برای کندن قطعه ایی از زمین، تا که دریابیم کندن زمین نیز آغاز ساده ایی دارد اما پس از چندی کار سختتر خواهد شد. دیگر از آن خاک نرم آغاز کار خبری نیست و به جایش مخلوطی از آهک و خاک فشرده شده طی سالیان ؛ که به سختی کنده و زیر و رو میشود. در لایه های بعدی کار سختتر خواهد شد. سنگریزه های کوبیده شده در آهک هم افزوده میگردد و همانجا عرق آدم درمیآید و آدم حالش از نفس خودش بد میشود. آیا آنجا همان عمق زنانگی زمین است؟ جایی که آدم به نفس نفس میافتد. فرض کنیم همه ما مجبور باشیم تا فقط مدت کوتاهی به جای سوژه داستان جمالزاده کار کنیم. اگر در نخستین گوری که برای زنان میکنیم دچار تناقض نشویم، بی گمان در دومی یا در سومی، ذهنها زیر فشار قرار خواهد گرفت که نقطه آغاز چنین داستان و فرهنگ و ذهنیتی چه بوده است؟ در آغاز که زمین خاکی نرم دارد، کار ساده است و همه تایید خواهند کرد که احکام و قوانینی مانند زنده به گور کردن دختران در گذشته کار زشتی بوده است. چنین مروری تنها محدود به نیمی از وجود انسان نیست بلکه موضوع به همه انسان برمیگردد. این روزها موضوع برده داری هم در ظاهر ورافتاده است و همگان آن را پدیده ایی زشت میدانند. انسانهای بسیاری بهای این گذار گران را پرداخته اند. پیش از آغاز دوران برده داری به دلیل شرایط حاکم بر زندگی بشر در کمون نخستین، شاید انسان مجبور بوده است تا برای زنده ماندن تن به تقسیم کاری بدهد و به خاطر این تقسیم کار و شرایط اجتناب ناپذیر آن دوران، به نیمی از وجود خودش رنگ و نامی خاص بزند و بعدها با پیروی از دوران و آیینهای برده داری، مثل این که از آن دوران خوشش آمده باشد، هر روز بر غلظت چنین فرهنگی که به تبعیض بدون قانون راه میبرد افزوده شد. دوران برده داری به سرآمد و بردگان آزاد شدند. اما داستان زنان قرار نبود پایان گیرد. در تحرکهای آرام و لاک پشت وار، تنها شکل آن کمی دگرگون شد. شاید در شرایط مدرن امروز و گفتگوهای تشریفاتی و لوکس کنونی و زیر پوست تمدن تلاش شود تا از زشتی و تعفنی که بر ذهن انسان چمبره زده است بکاهند اما همواره تنها راه به توجیه میبرند و نق زدنهای شماری روشنفکر هم که دردی از بیماری من دوا نمیکند و در نهایت قوانین موجود ، طبیعی نشان داده خواهد شد و طبیعت زنان هم قانونی! توجیه در توجیه در توجیه. لایه نخست زمین که خاکش نرم و راحت است تا بر زنده به گور کردن زنان و دختران تاخت و از آن ابراز بیزاری کرد. منظورم از تکرار "زنده به گور کردن زنان" هم این است تا مثالی واقعی و تاریخی اورده باشم. وگرنه جان کلام در همه روابطی است که فیزیکی یا غیرفیزیکی از جنس همین زنده به گور کردن است. این روزها صحنه های دو هزار سال پیش را احمقانه و بدوی میخوانند حال آنکه شکل دیگری از همان صحنه ها و مناسبات در قالب فرهنگی شیک و تمیز، همچنان رایج است. قرنها گذشت و در لایه های بعدی ذهن، کار اندکی دشوارتر شد و حکایت همچنان باقی است. کتک خوردن مادران از پدران، خواهران از برادران؛ گروهی زن شدند و گروهی هم شوهر و آنقدر چنین مناسباتی در درون انسان عادی شد که اگر مردی همسرش را کتک نمیزد او را زن ذلیل میخواندند. قتلهای ناموسی برای حفظ حریم خانواده تجویز شد و بالاخره هنگام زایمان، همه نگران که مبادا نوزاد" مادینه" باشد. در ظاهر دوران برده داری تمام شده است. اما زنان همچنان برده باقی ماندند. تنها اندکی شکل آن تفاوت پیدا کرد و امروزین و متمدنانه شده است. لایه بعدیِ؛ کار دشوارتر خواهد شد. آرام آرام، کتک زدن زنان بد و ناشایست و زیر چتر تمدن، غیرقانونی اعلام میشود. یعنی امیدوار باید بود که به زودی انسان در کلیت عینی و ذهنی آن زودتر از این دالان هم عبور کند. اما به جای زخم و دردهای عادی بر پیکر زنان حالازخم زبان است وقوانین خود ساخته مذهبی وغیرمذهبی وتفسیرهای بند تنبانی ؛ که به واسطه آن نقص اصلی رادرطبیعت زنان می بینند .پس زنان ناقص العقل هستند واین از نظراکثریت نرینه های زمین کاملاطبیعی شده است ؛اگرهم عده ایی چنین تئوریهای احمقانه ایی راتائید نمیکنند بیشترناشی از جبراست.امادرعمل روزانه اجتمائی وسیاسی وفرهنگی و....چنان آشفته بازاری است که آدم خودش رانمیتواند پیداکند .اغلب گیج میزنیم که بالاخره اشکال اصلی درکجاست؟درطبیعت زن است؟ دراخلاق مرداست؟....ویادرفرهنگ بیمارگونه حاکم بر انسان وزمین؟ هرچه که هست زیاد وسنگین وعادی شده است ،"آنقدرعادی"که هیچ تناقضی جدی گرفته نمی شود. غافل ازاینکه ناقص العقل بودن زنها براساس فتاوی وقوانین حاکم براغلب جوامع اگرقابل بحث هم باشدکه پوئن مثبتی به حساب انسان نیست .چون آنوقت صحبت از انسان ناقص العقل واقعی تراست .اگرنیمی ازوجود انسان فلج است که کسی یاعاقلی ازفلج بودن خودش خوشش نمیآید.همیشه زجرمیکشد تا بالاخره درمان شود .اما فعلا درمان کیلویی چند؟ کسی احساس بیماری نمیکند. مگر ایرادی هم هست؟چون زنان تاریخا تحت هژمونی بوده اند وبرده هایی رام ؛که مردان پیشرفته وفداکار؛دیگرزنده بگورکردن آنها رابرنمی تابند.اگرفرصت کنند روزتاریخی "زن"راجشن میگیرند قانون درحمایت زنان تصویب میشود شیربها ومهریه وو.......قرنها از شروع وخاتمه دوران برده داری ظاهرا گذشته است.اما همان قوانین دراشکال مختلف ونرخی گرانترهمچنان به نام سنت ودین و.تمدن...جولان میدهد مثلاقیمت یک برده قرنها پیش یک سکه بود حالا3000سکه شده .اما همه اینها درهرمکان وشکل ونامی ریشه اش همان عمق زنانگی زمین است که اثرش همه جا"از ذهن تا قبرستان" دیده و حس میشود.تفاوت فرهنگی"مکان"زمان"جهان اول و دوم وسوم و...همه بهانه است .من به دایی ایراد میگیرم که چرادراثبات وطبیعی بودن برده داری نوین چانه میزنی؟ یکی هم به آفریقایی ایراد میگیرد.آن یکی به امریکایی و امریکایی هم به همه دنیا .مشکل امثال دایی من که ساده ترقابل تشخیص است.چون خودش است پدرسوختگی وپیچیدگی ندارد.همیشه اصرارمیکرد که خلقت زن به خاطرآسایش مرداست و هرکاری هم بکنید مچ پای الاغ نرازالاغ ماده کلفتراست. دایی وزندایی هردومرده اند.اما همان فرهنگ روزانه آبدیت وبا پیچیدگی بیشتری هنوزجولان میدهد.واژه ها ی شیکتری پیدا میکنیم.شاید مثل ادیان خدایی بلد نباشیم توجیه کنیم.ولی از آنها هم معمولاپیچیده ترعمل میشود. دایی جان تمام قدرتش خلاصه میشد در اینکه نجا بت راهمان بکارت تعریف کند. اما روشنفکران وجهان اولی ها دیگه از این حرفها نمیزنند. تازه در روز جهانی زن شادی هم میکنند بدون هیچ تناقضی. بیچاره گورکن که هیچ وقت از رازاین معما سردرنیاورد.وبیچاره ما؛ نه دایی وزندایی! درهیچ محل ونقطه وکشوروفرهنگی تفاوت کیفی وجود ندارد. اکسیژن مردانه در همه جای زمین وجوددارد.نوعی قرارداد .اتمسفری از فکر خودمان ؛ نه مریخیها .کلمه "زن" تبدیل به فرهنگ شده .طبق این قرارداد هر چه که تغییرکند به این کلمه لطفا کاری نداشته باشیم.اگرازواژگان انسان ماده وانسان نراستفاده شود غیرمتمدن تلقی شودو.. وبه این ترتیب کلمه زن مترادف شد با تبعیض وجنس ضعیف و"ظریف" .اینطوری راحتراست ویک مثنوی مزخرفات متمدنانه مرسوم که میگویند طبیعی است تا حضرات نابالغ زمین ازلذت دیدن ستاره های دنباله دارعصربرده داری لذت ببرند.درقرن 21 هستیم و عصرعلوم وآگاهی وپیشرفت. زنا ن ؛حاکمان خانه .آنان را نگاه میکنیم.نوازش میکنیم.یک روزجهانی هم به انها "تقدیم"کرده ایم ورسمییت دارد!یعنی از 365 روزیک روزبه نام زنان و364 روزبه کام مردان. همان یک روزهم که به نام زنان ثبت شد درحد حرف وتبریک وچند شعار وانتقاد خلاصه شد.بعد داستان ازروزبعد ادامه پیدامیکند.مردها مشغول کارخودشان وزنها باید تشکرکنند که جامعه نرینه یک روزرابه نام روززن ثبت کرده...وگفتند بهشت زیرپای مادران است ومزخرفاتی بی قیمت ازهمین قبیل که بیشتربه درد لاپوشانی ردپای بردگی میخورد. درروزجهانی زن همه چیزسالیان است که تکرارمیشود.انواع پیامها وسخنرانیهاوراهپیمایی ومیتینگ و....حداکثردسته گلی ونطقی .رادیو؛تلویزیون.روزنامه...وغوغایی.آشفته بازاری تکراری وباورنکردنی.هیچ برنامه وحرف ونظری بی ربط نیست.جهانی رادرتصویرمیبینیم که حکایتی است پیداونهان وواقعی. مجموعه تمامی برنامه ها وصحبتها وکدها به معرفی خوبیهای جهان ما ختم میشود.صحبت ازخوبیها درزیربمبارانی ازتبلیغات به اغلب اذهان دراشکال مختلف سمت وسویی رامیدهد که میخواهند وخوب میدانند کمترکسی است تاکنترل گوش وذهن وقلب خودش راداشته باشد تاهردروغ وفریبی به راحتی وارد وهم خانه نشود. یک "اروپای خوب"آسیای خوب"آمریکای خوب"افریقای خوب"اقتصادخوب"جنگ خوب"بمب خوب"مرگ خوب"قاضی خوب"تخت خوب"سکس خوب"فتح خوب"قوانین خوب"زندان خوب"شغل خوب"سیم خاردارخوب"عطرخوب"زن خوب"دامن خوب"عاج خوب"سرمایه خوب"کمونیست خوب"تروریست خوب"سرمایه خوب"آهنگ خوب"قارقارخوب"آخوندخوب"پاپ خوب"خاخام خوب"کتاب خوب"آخرت خوب"........وآدمهای بدبخت وگرسنه ایی که دراقصی نقاط جهان فقط بد شانس هستند که نمیتوانند یک" غذای خوب "بخورند!وبالاخره درآخربرنامه ها اگریادمجری مانده باشد با لهجه ایی نمکین ولبخندی چاقویی یک تبریکی "خوب"رابرای روززن پرت میکند وراضی وشنگول میرود تا شبی خوب راباخوابی خوب و.....تکمیل کند تا انرژی لازم رابرای کاروفردایی خوب ذخیره کند. ازفردای روزجهانی زن آدمها لنگان لنگان به کار خودشان مشغول میشوند.مبادامتوهم شویم که درهمان یک روزهم چیزی عوض شده است.امابه هرحال از نظرذهنی وروانی همه آن رایکروز"خوب"برای زنان میدانند.حرف وژستهای تبلیغاتی خوب به طورمستمروروزانه تولید میشود.آخوندها خودشان رامدافع حقوق زنان میدانند ومعتقدند که نیمی ازجامعه رازنان تشکیل میدهند×خسته نباشید!تفاوت درعملکرد بقیه هم درسایرنقاط جهان کمی است ونه کیفی. ازویترینهایی که درزیرپوست شب گوشت قانونی وغیرقانونی انسان میفروشند"فعلا "بگذریم.از مدعی آنچنانی شروع کنیم که آدرسهای غلطی رابه خوردمان میدهد. جایزه صلح نوبل رابه یک زن"آن هم مسلمان وبا روسری"آویزان کردند! مارگارت تاچریک رهبرمقتدرزن بود! رهبرفلان کشور؛وزیرخارجه فلان قاره.......وتلاشهای پررنگ وبیمقداردیگری که برای ذهن همه مخاطبین نیازاست. علیرغم تمامی تلاشهایی که به نام زنان درهرزمینه ایی انجام میشود...بازهم زمین بویی مردانه داردهرقدمی که به بهانه حق وحقوق زنان برداشته میشود بویی نرینه ایی وحشی رامیدهدوطبعا سوالاتی مطرح خواهد شد وچه خوب است که حداقل من ازخودم ودردرون خودم بپرسم که روزجهانی زن چرا؟؟!!!وچرانمیگوییم روزجهانی مرد؟وچراخنده داربه نظرمیرسد اگربگوییم روزجهانی انسان؟ اگرقراربود دیواری ازتبعیض بدوی یا پیشرفته لازم یاضروری باشد.تکامل از ابتدابه گونه ایی پیش میرفت که اساسا سیاره زنان باسیاره مردان جدامیبود وبعد مثلابه طورهفتگی یاماهانه آقایان بلیط رفت وبرگشت به سیاره زنان رابخرندوبروند وبازگردند....واین داستان راتا ته بخوانید که حتما خنده داربه نظرمیرسد.امادرعمل همینطوراست.سیاره یی نامرئی برای زنان ساخته ایم که دارای فرهنگ وتاریخی دنباله دار است. اگرسیاره زنان جدامیبودحداقل مالکی برجسم وروح آنها وجود نداشت. درزمین ماگویاواژه انسان"یک صفت افتخاری است"که سالی یکروزبه صورت تفریحی مردان به زنان میدهند!قانونا شاخص انسان مردان هستند وبه طورسیستماتیک آموزش داده میشود.انسانهای ماده یا"زنان"دراین اتمسفرمردانه قبل از اینکه انسانییت آنها رسمییت داشته باشد زنانگی آنهامطرح"قانونی"ورسمی وکاملاعادی است. وقتی هم اسم زن میآیدابتدامخلوطی ازغریزه وادبیاتی مسخره باهم قاطی میکنند وباماکزیمم تلاش میروند تادردفترخاطراتشان ثبت کنند که چگونه ان شب زنی باالتماس خودش رابه مردی تعارف کرده است!بعد ازنمره دادن به جسم ونوع گوشت" زن"باخودویا دوستانش درمحافل نزدیک ممکن است صحبت وتشویق برای برپایی کانون گرم خانواده هم بشودبا شاخص هایی که میگویند ارزش است."اشپزی"لباسشویی"بچه داری"تمیزی......ودرقدم آخربه زن اجازه کارکردن درجامعه وبیرون هم داده شود چون به اقتصاد خانه کمک خواهد شد.البته درکناراین کمک اقتصادی زنان نبایدازامورخانه وخانواده غافل شونداینها جزوتکالیف قانونی وشرعی زنان است.وطبق همین قانون هرکاری یاشغلی مناسب زنان نیست. دریایی ازتبعیض که فرمول بندی واشکال خودشان رادارند.قرنها است که هیچ انسانی ازآوازشب درزیرپوست زمین غمباد نمیگیرد. تضادهای طبقاتی درجوامع بشری درهردورانی انگیزه های لازم ومثبتی رابه طبقه محکوم داده است.بردگان"دهقانان"کارگران". درتمامی این دورانها به موضوع زنان اززوایای مختلفی پرداخته ویاوارد شده ایم.اما به هیچ نتیجه ریشه ایی وانسانی راه نبرده است ، حرکتهای لاکپشتی که به مثابه مسکنی عمل کرده است.چرا؟ آیا تضادزنان طبقاتی است وهنوزنوبت آنهانشده است؟اگرتضاد طبقاتی نیست"پس این آپارتاید جنسی وباورآن همان بیماری ومشکل انسان است که به وسعت کره زمین وطول تاریخ انسان عمیق وگسترده است.ازنقش مذاهب فعلامیگذریم که چطوردرطول تاریخ به این بیماری انسان مهرتایید شرعی وطبیعی زده ومیزند. اگربردگان درمقابل برده داران ایستادگی کرده وجنگیدند ودهقان وفئودال وکارگروبوروژوا... اما درمورد زنان اغلب نمیخواهیم با این سوال مواجه شویم که ازکجا باید شروع کرد وآیا به جنگ چه کسانی باید رفت؟مردان بد؟دیکتاتوری مردان؟ تردید نکنید که این داستان وتضاد یا بیماری طبقاتی نیست .... مربوط به انسان است.زاویه ورودتک تک افراد بشردرهرمکان وزمانی فقط وفقط بایدذهن خودمان باشدبیماری درپدیده واحدی به نام انسان ریشه داروعمیق است قبل از رفتن به جنگ این غده سرطانی دردرون خودمان باید ابتداباورکنیم که بیمارهستیم.اگربه این بیماری درذهن وتفکرباوری نباشد ویاحتی کوچکترین شکی داشته باشیم"تردید نکنید خواه ناخواه مبلغ ومروج این بیماری باقی خواهیم ماند." فرهنگ وذهن واکسیژن موجود مسموم است.عبوراین اکسیژن مسموم ازفیلترهای تاریخ گذشته وبی اثرفریبی بیش نیست.سرخودمان راشیره نمالیم.به نظرمن هرفرد یاجامعه ایی که چنین نیازی رااحساس ویا به آن دامن بزند فقط برروی چرک وعفونت درونی باروکشی زیبا سرپوش گذاشته است موضوع به خوبی یابدی فرد یا مرد ربطی ندارد چون ودرآن صورت برده داری هم بد نباید باشد!پس بحث کنیم راجع به برده دارخوب وبرده داربد...وبردگان خوب وبد....خوش اخلاق وبد اخلاق...قوانین خوب وبد.... خانه ازپای بست ویران است ازطفره رفتن بپرهیزیم. به خودمان بیاییم که چرا نیمی ازوجود انسان باید به بردگی رفته باشد؟چراهنوزدرعبورازاین دوران برده داری نوین شک وتردید وجود دارد؟ روی سخنم با فقها وحجاج نیست.باتمدن قرن21 است. در بهترین حا لت ممکن است اعتراف کردکه بله"بیماری وجود دارد"اما همزمان به نوازش آن غده سرطانی درون، ادامه میدهیم. نگاهی دقیقتروظریفتربه زندگی روزمره خودمان شاید کمکمان کند درجوامع پیشرفته ویاغیرپیشرفته قوانین زنانه مردانه بخشی ازفرهنگ ونظم اجتماعی شده است اسباب بازیهای پسرانه ودخترانه که ورای "طبیعت" است.دست زدن ویازیروکردن آن جرم است و..... هرگونه تبعیض بزرگ وکوچک"عیان ونهان"دریده وشیک"و....رابه نام قانون وتوجیه "طبعت انسان "مدون ورسمی کرده اند وازبدوتولد هرانسانی درگوشها آوازقارقارسرمیدهند که پسریعنی این ودختریعنی آن! ساده لوحی است اگرعده ایی فکرکنند که باید جای اسباب بازیها راعوض کرد همان کاری که قرنها درحال انجام شدن است.عوض کردن قانون وتصویب قوانین بهتربرای زنان!این تفکرمسموم وغلط رااگرکناری بگذاریم.دیگرنیازی به تصویب قانون بهترودفاع ازحقوق زنان نیست وهرآنچه درزمین وجود داردازطبیعت وعلم امکانات وقانون و....فقط درخدمت انسانها خواهد بود اعم ازسیاه وسفید ویا نروماده.... درآینده چنین رویایی قطعا محقق خواهد شد.ولی درحال حاضرهنوزهم وزن چنین کوهی ازیخ دراذهان آنقدر زیاد است که حتی بایک انفجارهم کاری ازپیش نخواهد رفت.انفجارحداکثرسوراخی دردل کوه ایجاد خواهد کرد اما به دلیل برودت وسرمای حاکم برکل کوه یخ خیلی سریع محل سوراخ شده دوباره بسته خواهد شد .برای آب شدن یخ این کوه تبعیض باید ازاذهان بیمارومعیوب خودمان شروع کنیم.سطح وسیع زمین رااتمسفرمردانه پرکرده وانسان افلیج هنوزازبردگی نیمی ازوجود خودش حالش بد نمیشود که یعنی مبلغ آن هم هست. پژواک آهنگ کلنگ گورکن عمق زنانگی زمین رافقط فریاد نمیزند "نقاشی هم" میکندودراین تابلوی "تحریف ودروغ تاریخی"هیچ دستی ازموجودات غیرزمینی درکارنیست.اگراحساس متمدن بودن خیلی ها را"خفه کرده"چون مفتخرند که هیچ فرقی بین انسان سیاه وسفید نبینند پس تلاش کنیم تا خفگی نیمی ازوجود خودمان رابرنتابیم. زنها ناقص العقل نیستند بلکه انسان درتمامییت خود هنوزناقص العقل است. زنها ضعیف نیستند بلکه این انسان ضعیف است که درمقام ارزشهای انسانی هنوزبا لغ نشده است! عمق زنانگی زمین یک تحریف پررنگ تاریخی ومحصول اذهان ملول وعلیلی است که به طورمطلق کروکورنیستند اماهنوزهم ازپرشدن ریه های خود بااکسیژن نرینه ایی وحشی ومسموم درروی زمین لذت میبرند!چنین تزویرکهنه ایی برازنده هیچ تبریکی نیست. برروزفرخنده ایی شادی کنیم که همگی بردرمان ذهن بیمارخود"داوطلبی" مصر هستیم وچه روزمبارکی.
روزی از روزها
اسماعیل هوشیار (سهراب)
hoshyaresmaeil@yahoo.com
[ 0 نظرات] [ادامه مطلب ...]

۱۳۸۸ اسفند ۹, یکشنبه

اتحاد زنان آزادیخواه / گرامی باد 8 مارس روز جهانی زن

8 مارس همواره سمبل و یاد آور مبارزات زنان جهان برای تغییر شرایط ناعادلانه اقتصادی و اجتماعی بوده است. امروز زنان ایران در شرایطی به استقبال روز جهانی زن می روند که توده های عظیمی از مردم ایران برای دگرگونی شرایط اقتصادی و اجتماعی ظالمانه حاکم بپا خاسته و مبارزه میکنند. حضور گسترده زنان در این جنبش به آن عظمت میبخشد.
ما امروز شاهدیم که زنان در مبارزات عظیم جاری بر علیه رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی شجاعت ها و دلاوری هایی قابل تحسینی از خود نشان می دهند که جهانیان را به حیرت انداخته است. علت این امر و قاطعیت زنان در مبارزه بی امان خود با رژیم دقیقا به دلیل ستمی است که بطور مضاعف تحت حاکمیت نظام سرمایه داری ایران بر زنان روا می شود و این امر انگیزه ای قوی برای مبارزه در میان آنان بوجود آورده است.
زنان ستمدیده ایران بیش از 30 سال است که شاهد جنایتهای رژیم جمهوری اسلامی در حق خویش هستند. آنان تحت شدیدترین فشارهای سیاسی و اجتماعی قرار دارند. سالیان سال است که تفکرات ارتجاعی و سنتهای عقب افتاده مذهبی به عنوان ابزار قدرتمند و موثری در دست رژیم زن ستیز جمهوری اسلامی در جهت حفظ منافع سرمایه داران بکار گرفته می شود. سلب آزادی پوشش از زنان همراه با اعمال مجازات های قرون وسطائی در کنار قوانین تبعیض آمیزی در ارتباط با حق سفر، حق طلاق، حق حضانت فرزندان از جمله مسایلی هستند که زنان چه در عرصه خصوصی و خانوادگی و چه در عرصه اجتماعی با آن دست و پنجه نرم می کنند. به طور کلی به هر حوزه از زندگی زنان در جامعه ایران توجه شود، درجه تحت ستم بودن و محرومیت زنان بیشتر آشکار می شود. همچنانکه آمار بیکاری در میان زنان نیز بسیار بالاست و این امر خود باعث فقر و بدبختی و دربدری گسترده در میان زنان جامعه ما است.
این نکته بسیار مهمی است که زنان ایران با این که در تمام طول حیات ننگین رژیم جمهوری اسلامی در معرض شدیدترین اجحافات و بی عدالتی های اجتماعی قرار داشته اند، اما آن ها همواره در تمامی صحنه های مبارزاتی حضوری فعال داشته و علیرغم تمام خشونت ها و سرکوب های بیرحمانه رژیم همچنان با جدیت تمام بر مطالبات خود پافشاری کرده و هزینه های سنگینی نیز در این راه پرداخته اند.
در حرکت انقلابی ای که از خرداد ماه سال جاری در جامعه ما آغاز شده پیگیری و تداوم مبارزات زنان مبارز و رزمنده ایران بسیار شورانگیز و قابل تقدیر بوده و امیدهای بسیاری در دل ستمدیدگان زنده می کند. اگر چه این مبارزات شدیدا مورد سرکوب قرار گرفته است اما در بستر همین مبارزات است که بسیاری از توهمات و برداشت های نادرست از بین می برد. مثلاً در جریان همین جنبش است که می بینیم زنان اصلاح طلب که خواهان حفظ رژیم جمهوری اسلامی بوده و مسیر حرکت و تلاش هایشان در رابطه با مسأله زن را این امر تعیین می کند، نمی توانند متحد زنان مبارز ما باشند. اما چون منافع و مصالح زنان دلیر و مبارز ایران با نابودی جمهوری اسلامی گره خورده است، آنها مبارزه سترگ خود در جهت سرنگونی رژیم زن ستیز و جنایتکار جمهوری اسلامی را نه در اتحاد با زنان اصلاح طلب بلکه همدوش با همرزمان مرد خود به پیش می برند. زنان اصلاح طلب در جهت کند کردن آهنگ مبارزات و انحراف آن از مسیر سرنگونی رژیم، حتی منتظری را که یکی از بانیان اصلی به بند کشیدن زنان و پایمال کردن حقوق آنها در جامعه ما بود، "پدرحقوق بشر" خواندند، در حالی که اکثریت زنان آگاه و تحت ستم ایران همراه با مردان آگاه و مبارز از مراسم های مذهبی نیز برای سر دادن شعار سرنگونی طلب از قبیل شعار "این ماه، ماه خون است، رژیم سرنگون است" نیز استفاده می کنند و کلیت رژیم زن ستیز جمهوری اسلامی را آماج حمله های خود قرار میدهند.
واقعیت این است که هر حرکت مبارزاتی، با تجربه های گرانبهائی که در اختیار مردم قرار می دهد، راه گشای حرکتهای بعدی بوده و موجب آگاهی بیشتر در میان توده های مردم خواهد شد و تا جائی پیش خواهد رفت که بساط ظلم و جور این ستمگران بالاخره به دست توده های مردم، زنان و مردان انقلابی و آگاه از میان برداشته شود. در حال حاضر آنچه دارای اهمیت اساسی است این است که همه ما انرژی مبارزاتی خود را در جهت سرنگونی کلیت رژیم زن ستیز جمهوری اسلامی با همه دارو دسته های ارتجاعی آن بکار گرفته و با نابودی این رژیم امکان تحقق خواسته های برحق زنان ایران را مهیا سازیم.
هر چه پرخروش تر باد مبارزات زنان دلیر و آزادیخواه ایران در راه سرنگونی رژیم زن ستیز جمهوری اسلامی.
گرامی باد 8 مارس روز جهانی.
زنده باد آزادی.
جمهوری اسلامی با هر جناح و دسته نابود باید گردد.
اتحاد زنان آزادیخواه
25 فوریه 2010
etehadezan@gmail.com
[ 0 نظرات] [ادامه مطلب ...]

گرامی باد 19 بهمن سرآغاز جنبش مسلحانه‌ی خلق ایران

سی‌ونه سال پیش، در شامگاه 19 بهمن 1349، با حمله‌ی پیش‌گامان مسلح خلق به پاسگاه ژاندارمری سیاهکل در استان گیلان، فصل جدیدی در تاریخ مبارزات طبقاتی در ایران گشوده می‌شود.
این حرکت، نتیجه‌ی تلاش‌های شبانه‌روزی گروهی از جوانان کمونیستی بود که از طریق مطالعه و بررسی مهم‌ترین دست‌آوردهای تئوریک جنبش کمونیستی جهان، و انجام تحقیقات علمی در شهرها و روستاهای مختلف ایران، و تجزیه و تحلیل مناسبات اقتصادی و سیاسی در ایران و جهان، نهایتا به این نتیجه رسیده بودند که سلطه‌ی امپریالیسم از طریق حاکمیت اقتصادی و سیاسی سرمایه‌داری وابسته به آن، مهم‌ترین مانع توسعه‌ی اجتماعی و سیاسی جامعه می‌باشد و راه رهائی خلق‌های ایران از سلطه‌ی دیکتاتوری امپریالیستی، همانا مبارزه‌ی مسلحانه، هم استراتژی و هم تاکتیک است و بر اساس این تئوری، سازمان چریک‌های فدائی خلق ایران تشکیل ‌گردید.
با رشد و گسترش مبارزه‌ی مسلحانه‌ی سازمان و تثبیت این شکل از مبارزه در بطن جامعه، مادامی که تئوری انقلابی مبارزه‌ی مسلحانه، راهنمای عمل سازمان چریک‌های فدائی خلق بود، تاثیر مبارزات انقلابی سازمان و استقبال توده‌های کارگر و زحمت‌کش جامعه از این مبارزات به وضوح قابل مشاهده بود، ولی با رد این تئوری از سوی عناصر اپورتونیست و ریویزیونیست درون سازمان در نیمه‌ی دوم دهه‌ی 50، دوران افول و اضمحلال سازمان آغاز ‌گردید به طوری که در جریان اوج مبارزات انقلابی توده‌ها در سال‌های 56 و 57 و جای‌گزینی رژیم‌ وابسته‌ی شاهنشاهی با رژیم وابسته‌ی جمهوری اسلامی از سوی امپریالیست‌ها، صرف‌نظر از تعدادی از اعضاء صادق سازمان، به طور کلی سازمان از شناخت و تحلیل شرائط جدید بازمانده و نه تنها از ایفاء نقش انقلابی خویش درمی‌ماند، بلکه اکثریت اعضاء سازمان، به خدمت رژیم جدید درآمده و در سرکوب مبارزات و خواسته‌های انقلابی توده‌ها فعالانه شرکت می‌کنند.
عدم درک صحیح از شرائط جدید از سوی سازمان‌های انقلابی و سرکوب شدیدتر و پیچیده‌تر دشمن، آن‌چنان ضربه‌های سهمناکی بر جنبش انقلابی ایران وارد می‌سازد که پس از مدتی، ارتباط روشنفکران انقلابی و توده‌ها به کلی قطع می‌گردد و این قطع ارتباط از یک سو، باعث تضعیف بیش‌تر سازمان‌های انقلابی و از سوی دیگر باعث عدم برخورداری نسل جدید از تجارب انقلابی نسل قبلی می‌گردد.
در دوران حاکمیت رژیم وابسته به امپریالیسم جمهوری اسلامی، علی‌رغم تمام تلاش‌های بی‌دریغ عناصر صادق و معتقد به استراتژی اولیه‌ی سازمان، جهت ادامه‌ی راه چریک‌های فدائی خلق، تمام حرکت‌های مبارزاتی کارگران و زحمت‌کشان ایران علیه رژیم دست‌نشانده‌ی جمهوری اسلامی بدون رهبری و سازمان‌دهی انقلابی مانده و منجر به سرنگونی رژیم جنایت‌کار جمهوری اسلامی، برچیده‌شدن مناسبات سرمایه‌داری و نهایتا قطع سلطه‌ی امپریالیستی نگردیده است.
همچنان‌که در ماه‌های اخیر خیابان‌های شهرهای مختلف ایران و به خصوص تهران، شاهد مبارزات قهرمانانه و شجاعانه‌ی توده‌‌های به جان آمده‌ بوده است، ولی شکل و محتوای این مبارزات، عارضه‌های ضعف‌ فوق‌الذکر را به خوبی نشان می‌دهند که علی‌رغم تمام جان‌فشانی‌های قهرمانانه‌ی توده‌های مبارز ایران، چگونه در شرائط فقدان رهبری و عدم سازمان‌دهی انقلابی، حرکت‌های خودجوش مبارزاتی توده‌های میهن‌مان توسط عناصر و محافل وابسته به امپریالیسم به انحراف کشیده شده و به نتیجه‌ی مطلوب که همانا رهائی توده‌ها از سلطه‌ی امپریالیسم و سیستم سرمایه‌داری می‌باشد، نمی‌رسد.
بنابراین، مبارزات اخیر خلق‌های تحت ستم، بار دیگر صحت تئوری مبارزه‌ی مسلحانه را به اثبات می‌رساند که جهت رهائی توده‌های تحت ستم از سلطه‌ی دیکتاتوری امپریالیستی هیچ راهی جز مبارزه‌ی مسلحانه‌ی توده‌ای و طولانی وجود ندارد و "تنها در اين زمينه است که اشکال ديگر و پرتنوع مبارزه، ضروری و سودمند می‌افتد."
برافراشته‌باد پرچم مبارزه‌ی مسلحانه!
مرگ بر امپریالیسم و سگ‌های زنجیری‌اش!
سرنگون باد رژیم وابسته به امپریالیسم جمهوری اسلامی!
برقرارباد جمهوری دمکراتیک خلق به رهبری طبقه‌ی کارگر!
سازمان 19 بهمن
فوریه 2010
pouyan@19bahman.net
www.19bahman.net
[ 0 نظرات] [ادامه مطلب ...]

۱۳۸۸ اسفند ۷, جمعه

جمعی از چپ های شهر کلن / نقد چپ به نشست هامبورگ

در پی بحران سیاسی که سراپای نظام سرمایه‏داری اسلامی را فرا گرفت، افراد و محافل چپ در خارج از ایران با این پرسش روبرو گشتند که چه‏گونه و تحت چه عنوانی باید فعالیت کنند تا استراتژی چپ را در جامعه تقویت کنند؟ اگرچه «چپ» مفهومی گسترده و قابل تعبیر و تفسیر است، منظور ما در اینجا آن بدیلی است که باید از درون مبارزات تمامی انسانهایی که بطور رادیکال با سرمایه‏داری جهانی و از جمله تمامیت رژیم حاکم بر ایران مبارزه می‏کنند، ساخته شود. سرنگونی رژیم سرمایه‏داری اسلامی از طریق انقلاب اولین شرط برای ساختن و شکل‏گیری بديل سوسياليستى است.
پاسخ ما به این پرسش، «چه نوع فعالیتی در خارج از ایران به شکل‏گیری چنین بدیلی کمک می‏کند؟» فعالیت با هویت مستقل چپ است. ما بر آنیم که شرایط مادی در جامعه به نفع چپ است. اگر مبارزات مردمی در ایران رادیکالیزه نمی‏شد، مقاومت سیاسی ما در مقابل لشکرکشی‏های لیبرالی و رفرم‏طلب در خارج از ایران با سختی بسیاری همراه می‏شد و برای طرح شعار سرنگونی رژیم با مشکلات زیادی روبرو می‏بودیم. گواه این مدعا اولین روزهای اعتراض ایرانیان خارج از کشور است. اما شرایط سیاسی، ذهنی و فرهنگی به نفع چپ نیست. به باور ما فعالیت چپ‏ها باید به قصد برهم زدن توازن قوای سیاسی، ذهنی و فرهنگی موجود در جهت افق و بدیل سوسیالیستی جامعه صورت بگیرد.
اما بسیاری از رفقای چپ که در کانون‏ها، انجمن‏ها و نهادهای لیبرالی و یا دمکراتیک فعال هستند بر این باوراند که باید کماکان با همان شکل و محتوای سابق به فعالیت ادامه داد. استدلاهایی که این رفقا ارائه می‏کنند عمدتاً از این قرار هستند:
مبارزات مردم ایران برای خواسته‏های دمکراتیک است، پس ما هم باید شکل و محتوای مبارزاتی دمکراتیک را انتخاب کنیم.
دمکراسی سیاسی و مدنی یک مرحله ضروری در پیشرفت به سمت سوسیالیسم است. پس در این مرحله ما نباید به دنبال خواست حداکثر خود باشیم.
چپ پروژه‏ای شکست خورده است و ایجاد دافعه می‏کند، تحت عنوان چپ نمی‏توان در بین ایرانیان فعالیت کرد.
تضاد جامعه ایران نه کار با سرمایه بلکه سنت و مدرنیته است.
چپ مفهومی گسترده است که بخودی خود روشنگر نیست.
استدلال‏های دیگری هم وجود دارند که کمتر به بیان می‏آیند:
- فعالیت تحت عنوان چپ باید در جهت تحزب کمونیستی و ایجاد حزب پیشاهنگ باشد.
- انجمن‏ها، کانون‏ها و دیگر نهادها، محمِل‏هایی دمکراتیک برای جذب نیرو در جهت ساختن حزب
هستند.
پرداختن به هر یک از این استدلال‏ها فرصت جداگانه‏ای می‏طلبد. اما دو مشکل اساسی که در نگاه این رفقا وجود دارد، یکی این است که تحت عنوان «کار اجتماعی و فعالیت توده‏ای» به وجه سیاسی مبارزه در خارج از ایران کم بها می‏دهند و به تمامی در جنبش جاری حل می‏شوند. آنها فراموش می‏کنند، آنچه ایرانیان سیاسی مقیم خارج، از چپ تا راست، انجام می‏دهند تقویت یا تضعیف یک گرایش یا صف‏بندی سیاسی است؛ که خود انعکاسی از جدال‏های اجتماعی درون جامعه ایران است. اگر سه گرایش سیاسی زیر را تأثیرگذارترین گرایش‏های سیاسی در جامعه ایران بدانیم، خارج از ایران نیز محل انعکاس، صف بندی و یا شکل گیری شفاف این گرایش‏های سیاسی اصلی در جامعه است:
1- رفرمیست‏ها (حکومتی و غیر حکومتی). این‏ها پراگماتیست سیاسی هستند که به هیچ تغيير، تحول و دگرگونى باور ندارند. آنها تنها خواهان ترمیم نظام سیاسی فعلی هستند. انواع لابیست‏ها، مزدبگیرها، کارچاق‏کن‏ها، دلال‏های سیاسی و جاسوس‏ها جزو این دسته هستند.
2- لیبرال‏های ایرانی که در حوزه نظر خواهان دولت مدرن، دمکراسی بورژوایی و اتکا به سازمان‏های حقوق بشری هستند، ولی درعمل همانطور که تاريخ معاصر ايران بطور واضح نشان ميدهد، همیشه زیر عبای دین احساس امنیت بیشتری می‏کنند.
3- چپ‏ها (گرایشات گوناگون کمونيستى، مارکسیستى٬ مارکسيستى لنينيستى، کارگری و آنارشیستی)
این سه گرایش‏ سیاسی در شکل احزاب و سازمان‏های سیاسی از یک طرف و افراد و محافل از طرف دیگر بروز علنی پیدا می‏کنند و با یکدیگر نیز تداخل و مراوده دارند.
ما فکر می‏کنیم در دوره کنونی مبارزات مردم ایران اگر نمی‏خواهیم منتظر اراده تاریخ بمانیم، باید گفتمان و اتحادعمل چپ را در جامعه تولید کنیم، گرایش سیاسی فرودستان را در جامعه تقویت و شفاف سازیم و پاسخ مناسب و ویژه‏ی خود را برای فرا رفتن از مناسبات سرمایه‏داری پیدا کنیم. در غیر این صورت فعالیت سیاسی چپ تحت عناوين «لیبرالی-دمکراتیک» از يک سو حل شدن و دنباله‏روی از دو گرایش غیر چپ در جامعه ایران و صف‏بندی‏های خارج از کشوری آنها است و از سوى ديگر کمک مستقيم به آلترناتيوهاى ليبرالى و اصلاح طلبى در جامعه مى باشد.
مشکل دوم که رفقای ما به آن گرفتار هستند، نگاه مکانیکی و ابزارگرایانه است که به قدرت، به انسان‏ها و روابط مابین آنها دارند. آنها می‏خواهند تحت پوشش فعالیت به اصطلاح دمکراتیک در این گونه نهادها، آنها را سرخ کنند. دوستان ما ابتدا در نهادى که ايدئولوژى و برنامه ليبراليسم "آزادی‏خواهانه" بر آن حاکم است پا می‏گذارند و بعد (به قول خودشان) اینجا و آنجا با طرح شعاری رادیکال که بنظر اين رفقا تنها «سرنگون باد جمهورى اسلامى ايران» ميباشد، شعارى که ٣٠ سال پيش راديکال بود و امروز براى همه بغير از موسوى و کروبى امرى عادى گشته است، سعى می‏کنند آن تشکل ليبرالى را به نهادى برابرى طلب و عدالت خواه تبديل کنند. مبارزه طبقاتى جاى خود را به معمارى طبقاتى ميدهد و مبارزه سياسى تبديل به داد و ستد سياسى می‏شود. رفقا منافع طبقه کارگر، زحمتکشان و تهى دستان را به فراموشى مى سپارند و کشتى خود را پر از اجناس "آزادى‏خواهانه" می‏کنند و بعد قرار است به اراده، نيت و صداقت اين رفقا از درون آن کالاها در حين راه برابرى و همبستگى بيرون طراود. اين رفقاى چپ ما که اکنون مخالف حرکت مستقل چپ ميباشند، با خرسندی از این که خود و رفقای تشکیلاتی‏شان برگزار کننده یا سازمان‏دهنده حرکت‏های عمومى هستند، منتظر زمانی می‏باشند که بشود علناً با صدای چپ حرف بزنند و عمل کنند. در این نگاه که مخصوص چپ سنتی است، ساختن جهانی بهتر، امری از بالا، اراده گرایانه، دولتی و با اقدامات مهندسی است. در این نگاه به انسان‏ها و روابط بین آنها و طبعاً به طبقات اجتماعی همچون شئ نگریسته می‏شود که می‏توان آنها را جابجا یا بالا و پایین کرد تا با رشد نیروهای مولده سوسیالیسم جوانه بزند و سبز شود.‏ در این نوع نگاه به سوسیالیسم، جایی برای مشارکت مستقیم انسانها و طبقات اجتماعی به منظور آفریدن روابط انسانی جدید وجود ندارد.
در اینجا باید یادآور شویم که هستند فعالان سیاسی چپ که صادقانه در این گونه انجمن‏ها فعالیت می‏کنند ولی از آنجا که در باره چپ و سوسیالیسم، دچار انواع و اقسام مسائل حل نشده نظری و سیاسی هستند و از طرف دیگر به درازای عمر تبعید در خارج از ایران زیر بمباران ایدئولوژیک راست بوده‏اند، فعالیت تحت عنوان چپ را بی فایده می‏بینند. اگرچه ما فکر می‏کنیم ایستادن در پوزیسیون(موضع) چپ در جامعه، در درجه اول ناشی از گرایش، جایگاه و اهداف طبقاتی مشخصی است که هر فرد خود را با آن تعریف می‏کند. ولی از طرف دیگر نقش سردرگمی‏های نظری و سیاسی را ناچیز نمی‏شماریم و به کم‏کاری چپ‏ها برای پاسخ‏گویی به این معضلات نظری و معرفتی تأکید می‏کنیم و از تمام کسانی که در این موارد می‏توانند ضمن مبارزه نظری با انواع و اقسام دیدگاههای راست و لیبرالی به تقویت موضع چپ در جامعه ایران کمک کنند، خواهان تلاش بیشتری هستیم.
فعالان چپ خارج از ایران، اگر مبارزه اجتماعی داخل و جایگاه آن در منطقه و جهان را در نظر بگیرند و از منظر فرودستان جامعه، کارگران، زنان، زحمتکشان، تهى‏دستان، مليت‏ها و تمامی آنهایی که بحساب نمی‏آیند، حرکت کنند، باید از یک طرف بر بی‏آینده بودن طرح‏ها و نقشه‏های لیبرالی چه از درون نظام و چه بیرون از آن پای بفشارند و از طرف دیگر به تولید یک گفتمان چپ از طریق گفت‏وگو در یک پروسه همکارى مبارزاتى به دور از خود مرکز بينى و سکتاريسم به جامعه ایران یاری رسانند. علیرغم شکست‏ها و پیروزی‏های چپ در سراسر جهان، خواست برچیدن بساط استثمار، نابرابرى، بى حقوقى و روابط سرمایه‏دارى همیشه وجود دارد. چرا که واقعیت استثمار، تبعیض، جنگ و بی‏حقوقی وجود دارد. ما فکر می‏کنیم نقد رادیکال سرمایه‏داری نزد چپ است. دیدگاههای دیگر یا اساساً خواهان برچیدن مناسبات سرمایه‏داری نیستند و یا این امر را به آینده‏ای نامعلوم موکول می‏کنند. گام برداشتن بسوی آینده هیچ تضمینی به‏جز سلامت پراکسیس امروز ما ندارد.
[ 0 نظرات] [ادامه مطلب ...]

بهرام رحمانی / شکل جدید تروریسم حکومت اسلامی ایران را خنثی کنیم

اخیرا حکومت اسلامی ایران و اینترپول(پلیس بین المللی)، علیه اپوزیسیون حکومت اسلامی همکاریهایی را به مرحله اجرا گذاشته اند که نشاندهنده شکل جدیدی از تروریسم حکومت اسلامی است.
حکومت اسلامی ایران، به اندازه سی و یک سال حاکمیت و عمر نکبتبار خود، سابقه تروریستی و آدمکشی دارد. این حکومت جانی، تاکنون نه تنها دهها هزار انسان سیاسی و غیرسیاسی را از پیر و جوان و زن و مرد در شکنجهگاههای خود در زیر شکنجه و تجاوز به قتل رسانده و یا اعدام و سنگسار کرده است، بلکه حتا صدها تن از فعالین سیاسی مخالف خود را نیز در کشورهای مختلفی چون ترکیه، پاکستان، فرانسه، آلمان، سوئیس، اتریش، سوئد و غیره تعقیب و ترور کرده است. در داخل کشور نیز آمار دقیقی از آن بخش از فعالین سیاسی و فرهنگی که نخست توسط ارگانهای اطلاعاتی حکومتی ربوده شدند و سپس جنازه مثله شده آنها در حاشیه شهرها و یا منازلشان کشف شد، در دست نیست. برای نمونه، مختاری و پوینده از اعضای هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران و فروهرها از فعالین سیاسی داخل کشور، از جمله کسانی هستند که توسط مامورین وزارت اطلاعات حکومت اسلامی به طرز فجیعی به قتل رسیدند. این حکومت تروریستی، فقط حدود 400 نفر از مخالفین سیاسی خود را در کردستان عراق ترور کرده است. بنابراین و بر اساس واقعیتها حکومت اسلامی، حکومت جهل و جنایت، ترور و وحشت، مافیایی و غارتگر است!
اما دستکم در دهه اخیر، به دلیل این که موقعیت حکومت اسلامی در داخل کشور و در سطح منطقه و جهان متزلزل شده است، جرات ترور ندارد. اما این مساله نباید به این شکل تغبیر شود که گویا ماهیت تروریستی حکومت اسلامی تغییر کرده است؛ نه خیر سران حکومت اسلامی از خمینی تا خامنهای و غیره، پایههای خود را با ترور و سرکوب و کشتار بینان گذاشتند و حاکمیت خود را نیز با رعب و وحشت و ترور شکنجه و اعدام نگه میدارند.
حکومت اسلامی، همچون سابق نمیتواند اعضای اپوزیسیون خود را در خارج کشور ترور کند به اشکال دیگری از تروریسم دولتی متوسل شده است. یعنی سران و کارشناسان تروریستی حکومت اسلامی، نخست در دادگاههای جهل و جنایت خود، برای اعضای اپوزیسیون پروندهسازی میکنند و سپس یا اینترپول(پلیس بینالمللی) وارد معامله میشوند تا لیست و عکس اعضایی از اپوزیسیون را به عنوان «مجرم» و «تحت تعقیب» در سایت اینترپول قرار دهند.
حدود سه ماه پیش، پس از آن که دادگاه انقلاب اسلامی سنندج، برای 12 نفر از اعضا و رهبری حزب کمونیست کارگری(حکمتیست) پروندهسازی کرد مقامات امنیتی - پلیسی حکومت اسلامی با پلیس بینالمللی وارد معامله شدند تا این که سرانجام اسامی و تصاویر این 12 نفر را در سایت اینترپول قرار دادند.
حدود سه ماه بعد اسم دیگری به نام آقای شهرام همایون به این لیست اضافه شده است که وی مدیریت یکی از تلویزیونهای فارسی زبان لوسانجلس را به عهده دارد. این دو نمونه متفاوت نشان میدهند که حکومت اسلامی، سیاست تروریستی جدیدی را با همکاری پلیس بینالمللی آغاز کرده است.
بدین ترتیب، اینترپول با این اقدام خود وارد یک همکاری بر علیه اپوزیسیون حکومت اسلامی شده است و این که در پشت پرده چه معاملهای بین حکومت تروریستی حکومت اسلامی و پلیس اینترپول در جریان است اطلاعی در دست نیست. در حالی که آرشیو خود پلیس بینالمللی و همچنین آرشیوهای بیشتر دولتهای جهان پر از اسناد و مدارکی در رابطه با اقدامات جاسوسی و تروریسم حکومت اسلامی بر علیه اپوزیسیون و غیره است. در این میان، ظاهرا توجیه مقامات پلیس بینالمللی این است که کشورهایی که عضو این ارگان هستند اگر دادگاهی در آن کشور، افرادی را مجرم بشاسند و از پلیس ایترپول بخواهند که آن شخص را تحت تعقیب بینالمللی قرار دهد به همین «سادگی» میپذیرد. چرا که این کشورها، از جمله ایران عضو اینترپول هستند. حیرتانگیز است که روز روشن جای حاکم و محکوم تغییر داده شده است و حیرتانگیرتر این است که براساس قوانین قضایی کشورهای دمکراتیک غربی، اصل بر برائت مجرمین است. یعنی تا جایی که دادگاه مجرم بودن کسی را با تحقیق و اسناد و شواهد کافی نشان ندهد کسی حق ندارد حتا کسی را که بر سر جرم نیز دستگیر شده است مجرم بنامد.
هنوز نه دادگاه سنندج و نه اینترپول اعلام نکردهاند که «جرم» این افراد چیست و به چه دلیل تصویر و اسامی آنها را به عنوان مجرم در سایت پلیس بینالمللی قرار دادهاند؟!
این موارد به راحتی به همه اپوزیسیون حکومت اسلامی از منفردین شناخته شده تا اعضای سازمانها و احزاب و نهادهای دمکراتیک، به ویژه سرنگونیطلبها بسیار هشداردهنده است. چرا که چنین اقدامی تعرض آشکار تروریستی به همه مخالفین حکومت اسلامی است، همچنان که ترور بختیار، رجوی، غلام کشاورز، صدیق کمانگر، فرخزاد، قاسملو، شرفکندی و غیره صرفا تعرض تروریستی به یک شخصیت و یک سازمان نبود، بلکه تعرض به همه اعضای قعال اپوزیسیون بود که به درستی هم از اپوزیسیون راست تا چپ بدون این که در این مورد با همدیگر نشستی داشته باشند و یا ارگان مشترکی به وجود بیاورند هر کدام نسبت به تواناییها و امکانات خود، با قدرت علیه تروریسم حکومت اسلامی موضع گرفتند و در چهارگوشه جهان، دست به افشاگری زدند.
در رابطه با این شیوه اخیر تروریستی که حکومت اسلامی با همکاری انترپول در پیش گرفته است نیز اصلا نیازی به این نیست که کسی و سازمانی و نهادی مخالف و یا موافق حزب حکمتیست و یا شهرام همایون و غیره باشد و یا با آنها در ارتباط قرار گیرد، بلکه مهم این است که همه اپوزیسیون و به ویژه اپوزیسیون سرنگونی طلب، آزادیخواه و چپ، این تعرض تروریستی را تعرضی به خود بداند و موضع محکم و افشاگرانهای علیه این مدل از تروریسم حکومت اسلامی را در دستور فعالیتهای خود قرار دهد.
در این میان، پیگیری این مساله از جنبه حقوقی و قضایی، بسیار مهم است و وکلای مترقی مخالف حکومت اسلامی، میتوانند نقش بسیار مهمی را در این راستا ایفا کنند. چرا که آنها، حکومت اسلامی و انبوه جنایات و تروریسم آن را به خوبی میشناسند. آنها، با پیگیریهای حقوقی خود، قادرند همکاری مشترک تروریستی حکومت اسلامی و پلیس اینترپول علیه اپوزیسیون را افشا و خنثی کنند به طوری که پلیس انترپول وادار به به عقبنشینی شود و تصاویر اعضای اپوزیسیون حکومت تروریستی اسلامی را از سایت خود بردارد. در غیر این صورت و هر نوع کوتاهی در این مورد به خصوص به ضرر آن بخش از اپوزیسیون است که به طور جدی در جهت سرنگونی حکومت اسلامی و برای برقراری یک جامعه آزاد و برابر و انسانی در ایران مبارزه میکند، تمام خواهد شد.
شایان ذکر است که من شخصا هیچ رابطه سیاسی با حزب حکمتیست و یا شهرام همایون نداشته و ندارم و بر عکس، در بسیاری از زمینههای سیاسی با حزب حکمتیست اختلاف نظر دارم اما اعضا و کادرهای این حزب را میشناسم، انسانهای شریف و مبارزی هستند که در جهت سرنگونی کلیت حکومت جهل و جنایت اسلامی مبارزه میکنند. یا اصلا سیاستهای شهرام همایون را قبول ندارم و تاکنون از نزدیک نیز شانس آشنایی با ایشان را نداشتم. اما به عنوان یک عضو فعال سیاسی و فرهنگی جنبش کارگری کمونیستی، مخالف سرسخت حکومت اسلامی و به عنوان کسی که به آزادی بیان، قلم، تشکل و مبارزه سیاسی، اجتماعی و فرهنگی متشکل عمیقا باور دارم وظیفه خود میدانم که هر اقدام ممکنی را که از دست خودم، رفقایم، دوستانم و همکارانم بر میآید، در افشای تروریسم حکومت اسلامی همچون سی و یک سال گذشته کوتاهی نکنیم. این کمترین انتظاری است که همه ما انسانهای آزادیخواه، برابریطلب، عدالتجو و کمونیست باید از خود و جامعهمان داشته باشیم.
مسلما نه دادگاههای حکومت اسلامی که تاکنون برای دهها هزار انسان سیاسی و غیرسیاسی حکم اعدام صادر کرده و توسط جوخههای مرگ خود به مرحله اجرا گذاشتهاند کمترین ارزش حقوقی و اجتماعی و سیاسی قائل شد و نه به موجودیت نکبتبار و چندشآور کلیه دم و دستگاه حکومت اسلامی. این حکومت در کلیت خود ننگ و شرم بشریت است که باید هر چه زودتر با قدرت اجتماعی و مبارزه متحد مردم آزاده جامعهمان باید به زباله تاریخ فرستاده شود!
اکنون نزدیک به نه ماه است که مردم ایران با مبارزه پیگیر خود حداقل به این دستاورد مهم رسیدهاند که با خبر، گزارش، تحلیل، تصوصی و فیلمهای خود، به مردم جهان نشان دهند اکثریت مردم ایران، این حکومت جانی و آدمکش را نمیخواهند. اکنون حکومت اسلامی، از کمترین پایگاه اجتماعی برخوردار است و به همین دلیل، فقط با سیاست سرکوب و ترور و وحشت خودش را سر پا نگه داشته است. در حالی که همگان میدانند که هیچ حکومتی با زور و ظلم و ترور و شکنجه و اعدام و نیروی پلیسی - امنیتی نمیتواند آینده خود را تضمین کند. از اینرو، حکومت اسلامی، محکوم به شکست است و دیر و یا زود با قدرت و همبستگی میلیونی مردم از حاکمیت ساقط خواهد شد.
طبیعی است که هر انسان و سازمان و نهاد آزادیخواه و مخالف حکومت جهل و جنایت اسلامی، صریحا این اقدام اینترپول را محکوم میکند و از این سازمان میخواهد که هر چه سریعتر دستور تعقیب این افراد را پس بگیرد. بنابراین، باید در مقابل این اقدام اینترپول باید قاطعانه ایستاد و آن را به عقبنشینی وادار کرد.
ششم اسفند 1388 - بیست و پنجم فوریه 2010
[ 0 نظرات] [ادامه مطلب ...]

۱۳۸۸ اسفند ۶, پنجشنبه

نسان نودینیان / قيام عليه شرايط اقتصادي

امروز چهارشنبه، اعتصاب عمومي كشور يونان را در ابعاد ٢ميليون نفري، مردم، كارگران و كاركنان اين كشور را در آغوش گرفت. بر در بيشتر مراكز توليدي و محلهاي كار قفل زدند. كار و توليد را تعطيل كردند. اعتصاب ٢ميليون كارگر و كاركنان به اعتراض به بيكارسازي وسيع، كاهش دادن دستمزدها، بالا بردن مالياتها و بالابردن سن بازنشستگي، بار ديگر جامعه را در مقابل دولت قرار داد. در دو هفته گذشته اين دومين اعتصاب سراسري و قدرتمند بخش شاغلين در يونان است.
اوج نا آرامي هاي يونان در دسامبر ٢٠٠٩ شروع شد. با شروع اين ماه اعتراضات توده هاي ناراضي بويژه جوانان و دانشجويان به مدت هشت روز شهر آتن، پايتخت اين كشور را با رو در روئي دولت و پليس و نيروهاي انتظامي در خود گرفت. ابعاد اين اعتراضات بحدي بود كه مديا و رسانه هاي عمومي در سراسر دنيا به آن پرداختند و افكار عمومي را تحت تاثير قرار دادند و بار ديگر بعد از نا آرامي هاي جوانان و توده هاي زحمتكش و فقير فرانسه ابعاد اين اعتراضات در آتن، جامعه اروپا و دنيا را تحت تاثير قرار داد.
در ١٣ دسامبر٢٠٠٩ جوانان آتن به محل و دفتر محل كار پليسي كه تيراندازي او باعث كشته شدن نوجوان پانزده ساله شده بود حمله و با پرتاب كوكتل مولوتف و سنگ پرتاب كردن به اين محل بر ابعاد اين نارضايتها افزودند. بعد از اين اعتراضات بود كه جوانان و مردم ناراضي توجه خود را به نواحي تجاري نزديك كردند. خودروها را واژگون و سه بانك را سوزاندند. مردم و افكار عمومي در آتن اين نارضايتيها را بيش از آن كه واكنش به كشته شدن نوجوان ١٥ ساله بدانند، قيام عليه شرايط اقتصادي نام گزاري كردند. در چند سال گذشته جامعه يونان در غليان اعتراضات كارگران، كاركنان، جوانان و دانشجويان بوده است. در اكتبر ٢٠٠٩ حزب حاكم "دموكراسي جديد" در يك انتخابات زودرس در مقابل حزب سوسياليست به رهبري «جورج پاپاندرو» شكست خورد. حزب "دمكراسي جديد" كه چيزي جز فساد اداري، بيكاري را با دوره كمتر از دو ساله در قدرت ايجاد نكرده بود، با انتخابات زودرس جاي خود را به حزب سوسياليست داد. اكنون اين حزب كه با وعده هاي احياي اقتصادي يونان بقدرت رسيده بوبد، با كاهش دستمزدها، بالابردن ميزان مالياتها و بالا بردن سن بازنشستگي، افزايش بهاي بنزين و سياست صرفه جويي اقتصادي بر ميزان بيكاري و فقر، افزوده، و با روانه كردن ميليونها نفر از شاغلين به منازل بدون پرداخت مزايا و تامين معيشت، در مقابل موج ميليوني اعتراض و اعتصابات قرار گرفته است.
در ايران، ما در حالي به روزهاي پاياني سال ٨٨ نزديك ميشويم كه بيكارسازيهاي گسترده در مراكز توليدي و كار رو به افزايش است. دولت و كارفرماهاي بورژوا در حالي به بيكارسازيهاي وسيع روي آورده اند، كه جامعه ايران دستخوش حملات وسيع سياسي و سركوب است. سياست سركوب و حكومت نظامي توسط سپاه پاسداران و دولت مايه دلگرمي و قوت قلب كارفرما و سرمايه داران شده است. چنانكه در اينروزها بر حملات خود عليه طبقه كارگر و مزدبگيران جامعه افزوده اند. دسته دسته در مراكز كار و توليدي از جمله در صنايع ماشين سازي و پروژه هاي ساختماني بر ميزان اخراج و بيكارسازيها افزوده اند. با موج بيكارسازيها، امسال مشكلات طبقه كارگر به مراتب وسيع تر و عميق تر از گذشته، از جمله مساله افزايش دستمزدها، و عدم پرداخت حقوق و مزاياي پرداخت نشده، بر صحنه سياسي و اجتماعي جامعه سنگيني ميكند. طبقه كارگر و مزدبگيران و شاغلان در ابعاد ميليوني در معرض تحميل زندگي به مراتب سخت تر و فلاكت بيشتري قرار دارند.
كارگران در "انتظار" تعيين حداقل دستمزد در سال ١٣٩٩هستند. شواري عالي كار در اسفند ماه سال گذشته حداقل دستمزد كارگران را ٢٦٣هزار تومان تعيين كرد. و امسال ميزان ١٠٠درصدي افزايش دستمزدها ٥٢٠هزار تومان را مطرح كرده است. در حاليكه خط فقر مطلق طبق آمار رسمي دولت و كارشناسان آكادميكي در تهران ٨٥٠هزار تومان تعريف شده بود. تعيين دستمزد ٢٦٣هزار توماني در سال گذشته با اعتراضات بخشهاي مهمي از تشكل و سنديكاهاي كارگري از جمله سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوسراني تهران و حومه، كارگران كشت و صنعت نيشكر هفت تپه، اتحاديه آزاد كارگران ايران و انجمن صنفي كارگران برق و فلز كرمانشاه روبرو شد. امضاي تومار و ارسال اين اعتراضات بخشي از اعتراض سازمانيافته بود. با اين وجود طبقه كارگر و كاركنان جامعه موفق به بكرسي نشاندن مطالبات پايه اي تر و تعيين دستمزد بر اساس تامين زندگي و معيشت كارگران كه بر اراده و تصميم جمعي كارگران در مراكز توليدي و صنعتي و كار متكي بوده باشد، نشدند. بيش از ٧٠درصد از خانواده هاي كارگر بصورت مستاجر با پرداخت كرايه خانه هاي گزاف زندگي ميكنند. دستمزدهاي سال ٨٨ حتي كفاف پرداخت اجاره خانه ها را نميكند. اين در حالي است كه بر ميزان افزايش قيمتها، از جمله مواد خوراكي و تامين سبد زندگي روزانه از اقلام نان، گوشت، تخم مرغ، سبزيجات و امكانات تامين خوراكي افزوده شده است. نرخ تورم و گراني سر به فلك كشيده، قدرت خريد و تامين مايحتاج زندگي روز مره كار شاق و سختي است. و از سفره رنگين خبري نيست. چند ميليون از كودكان و نوجوانان بر اثر افزايش فشار اقتصادي و فقر مجبور به ترك تحصيل شده و روانه بازار كار شده اند.

اگر در كشور يونان اعتصابات ميليوني در دو سال گذشته منجر به كناره گيري دولت و روي كار آوردن حزب سوسياليست با وعده شكوفايي اقتصادي منجر شد. و دولت وعده شكوفايي "اقتصادي" با بيكارسازيهاي وسيع، و پايين نگه داشتن دستمزدها و بالابردن مالياتها و سن بازنشستگي به مصاف شاغلان و طبقه كارگر و مردم رفته است. در ايران اوضاع اقتصادي، خط فقر و فلاكت، بيكارسازي و فساد اداري و مالي به مراتب خشن تر و عميق تر از يونان است. اگر در يونان التهاب فضاي سياسي از چند سال گذشته به موج نارضايتي ها افزوده است، جوانان و دانشجويان با تظاهراتهاي خشن و تعرضي در مقابل دولت و پليس قرار ميگيرند، دولت را وادار به عقب نشيني ميكنند، شاغلين و طبقه كاركن جامعه اقتصاد دولت و سرمايه داران را فلج ميكنند، افكار عمومي در سطح دنيا و اروپا را متوجه وخيم بودن جامعه يونان كرده اند. اما در ايران امروز ما شاهد موج اعتراضات جوانان، دانشجويان و مردمي در ابعاد ميليوني هستيم كه اين اعتراضات بر كل هيئت حاكمه و دستگاه مخوف و نظامي حاكم دولت و نظام سياسي و مذهبي سنگيني ميكند، ابراز وجود طبقه كارگر، جوانان و دانشجويان براي به زير كشيدن دولت و نظام سياسي و اسلامي جمهوري اسلامي به مراتب از جامعه يونان مهياتر و مساعدتر است.
در روزهاي پاياني سال ٨٨، بارديگر طبقه كارگر و مزدبگيران جامعه در مقابل مصاف مهم و طبقاتي قرار گرفته اند. طبقه كارگر و كاركنان ميليوني جامعه همراه با توده ميليوني جوانان و دانشجويان با شروع دور جديد از مبارزه براي افزايش دستمزدها، نه تنها به تشكلهاي مجمع عمومي و اراده و تصميم خود در اين مجامع بايد متكي باشند، اما ميتوانند در شكل وسيع و توده اي با فراخوان به اعتصاب و تظاهراتهاي توده اي بر موج اعتصاب و نارضايتي هاي بيفزايند. درسهاي اعتصابات كاركنان و طبقه كارگر در يونان، براي سازماندهي قيام عليه شرايط اقتصادي به اندازه كافي مفيد و آموزنده هستند.
٢٤ فوريه ٢٠١٠كلن(آلمان)
[ 0 نظرات] [ادامه مطلب ...]

۱۳۸۸ اسفند ۴, سه‌شنبه

مهدى طاهرى / پرچمها٬ رنگها٬ تشابهات و تفاوتها

محتوا و مضمون واقعى پنهان شده در پشت انواع پرچمها و رنگ آنها٬ مسئله اى است که هر بار بايد به آن پرداخت. به بيانى ديگر٬ محتواى هر يک از اين پرچمها و طبقه اجتماعى که در پشت آن مستتر است٬ ميباشد که آينده و سرنوشت مردم ايران را رقم خواهد زد. در واقع بايد گفت بحث و جدلهايى که معمولا برسر پرچمها پيش مى آيد بحث و جدل بين طبقات مختلف اجتماعيست و به اين اعتبار بايد دائما و هر جا که لازم باشد به مضمون و محتواى واقعى آنها پرداخت.
هر پرچمى معرف يک سنت سياسى٬ ايده آل و روش حکومتيست. بعضا معرف اوضاع کنونى حاکم بر جامعه و بعضا ناقض اين وضعيت. جنبشهاى مختلف اجتماعى٬ از درون خود احزاب و نهادهايى را بيرون ميدهد که با توجه به تعلقاتشان به طبقات اجتماعى٬ پرچمهاى اين جنبشها را برافراشته و براى تحميل و يا انتخاب آن توسط جنبشهاى ديگر و اکثريت جامعه ميکوشند. و هر کدام از اينها٬ بسته به اينکه متعلق به کدام جنبش و طبقه اجتماعى هستند٬ روشها و سنن خود را براى حقنه کردن و يا تبديل خود به آلترناتيو حکومتى و در دسترس بودن براى انتخاب خويش از جانب جامعه را دارند.
پرچم سه رنگ (سبز٬ سفيد٬ قرمز) پرچم سه رنگ با نقش شير و خورشيد (البته از نوع شمشير بدست آن) متعلق به طرفداران سلطنت و عظمت طلبان ايرانى و پرو غربى٬ با شير و بدون شمشير٬ سه رنگ تنها متعلق به طيف جمهورى خواهان سکولار و لائيک٬ و طبعآ "سه رنگ با نقش الله" در وسط آن متعلق به جمهورى اسلامى از نوع سبز و سياه آن است. اصولا کل اين مجموعه از طرفداران پرو پا قرص اين پرچم سه رنگ هستند و هر کدام به تنهايى خود را مالک بى چون و چراى آن دانسته و ديگرى را دزد٬ مزدور٬ خائن٬ و ... ميدانند. اصولا هر گاه به مناسبتى قرار باشد تجمع اعتراضى در جايى صورت بگيرد٬ قبل از اين تجمع و گردهمايى اينان در فراخوانهايشان معمولا قيد ميکنند که ايرانيان "وطن پرست" با پرچم ايران در اين تجمع حضور يابند و هر نوع ديگر قابل قبول نيست و حاملين آن (پرچمى غير از پرچم سه رنگ) را خائن٬ وطن فروش٬ اجنبى٬ مزدور و ... قلمداد ميکنند. منظورشان هم معمولا پرچم سرخ است که از آن طبقه کارگر و کمونيستهاست. اکثريت اين طيف کسانى هستند که تا مقطع "انقلاب ۵۷" در قدرت بودند و طى آن "انقلاب" خلع يد شدند و جاى آنان را "ملاهاى" پر کردند. البته خيل عظيمى از آنان با رژيم جمهورى اسلامى تازه به قدرت رسيده همراه شدند چرا که با همديگر مشکلى جدى نداشتند. اصولا پدر تاجدارشان٬ شاهنشاه آريامهر٬ هميشه زير سايه خدا و فرستادگانش از نوع امام رضا و ... از باج دهندگان و يا صدقه دهنده به نمايندگان زنده خدا٬ همين گله آخوندها بود. شعار "خدا٬ شاه٬ ميهن" را همگان بياد دارند. خوشبختانه امروز به يمن اينترنت عکسها و فيلمهاى اين همکاريها و دست بوسيهاى دوطرفه (زيارت شاه از امام رضا و کربلا و بوسيدن دست شاه توسط آخوندها) به وفور در دسترس همگان قرار دارد و کسى نميتواند منکر آن شود.
اينها معمولا به کورش "کبيرشان" زياد مينازند. همانطور رهبر کبيرشان محمدرضا شاه گفته بود "کورش آسوده بخواب ما بيداريم!" ولى پرچمشان نه پرچم آن دوران بلکه پرچم دوران معاصر ايران٬ يعنى دورانى که کشور سازى واحد (قوانين واحد٬ زبان واحد٬ قوه مقننه٬ مجريه و قضاييه واحد و....) مشخصه آن است. اينها معمولا براى برسميت شناختن پرچم قرمز مشکل داشته اند و هنوز هم کم و زياد دارند. البته به يمن پر زور شدن سنبه چپ جامعه و طبقه کارگر اين تصوير تغيير کرده است. ولى هنوز اينجا و آنجا گاهى لگد پرانى ميکنند که طبعا جواب هم ميگيرند.
دعواى اصلى امروز در ايران هم دعواى بين اين سه نوع پرچم٬ "سه رنگ با شير (شمشير بدست) و خورشيد"٬ "سه رنگ با الله و يا بدون آن" و "پرچم سرخ" است.
تشابهات٬ تفاوتها آنچه که در خلال بيش حکومت پهلوى ها در زير سايه همين پرچم سه رنگ منقش شده به شير و شمشير و خورشيد٬ به عنوان سمبل و مظهر حکومت سلطنتى٬ بر مردم ايران گذشت٬ تفاوتى ماهوى با جمهورى اسلامى با رنگ سبز و سياهش ندارد. اينها ظاهرا٬ با توجه به اينکه اولى ها (سلطنت طلبان) به توسط دومى ها (جمهورى اسلامى) جايگاهشان در قدرت غصب شد٬ تفاوت دارند. به اين تفاوت که تفاوتى صوريست بايد پرداخت. ولى اجازه دهيد اول به تشابهات اينها بپردازيم تا ببينيم آيا جايى براى تفاوت بين اين دو باقى ميماند؟ تشابهات اينها بيشتر از آنچيزيست که براى بعضى متصور است. اينان (ناسيوناليستهاى طرفدار غرب و سلطنت طلبها) بارها و هرگاه که احساس کرده اند که چپ جامعه دارد دست بالا را پيدا ميکند و يا به زعم خودشان "تماميت ارضى" ايران به خطر افتاده٬ پشت جمهورى اسلامى رفته و از آن دفاع کرده اند.
اصولا صحبت بر سر سلب مالکيت از اکثريت مردم و وادار کردن آنان به فروش نيروى کار خويش است. صحبت از خريد و فروش نيروى کار (که سر چشمه لايزال سودآورى سرمايه بوده) که زير بناى مادى هر دوى اين رژيمها (پادشاهى و اسلامى ) بوده و هست.
اکثريت عظيمى از مردم آن جامعه صاحب هيچ چيز ديگرى بجز نيروى کارشان نبوده و تنها از قبل فروش همين نيروى کارشان٬ در قبال کمترين دستمزد است که ميتوانستند به حيات خويش ادامه دهند. "کار ارزان کارگر خاموش" فلسفه وجودى اداره جامعه توسط شاه و دستگاه حکومتيش بود و در ادامه آن جمهورى اسلامى. اين فصل مشترکيست بين ايندو رژيم که تمام روبناى سياسى و ديگر تشابهاتشان را فرم ميدهد.
در ايران طبقه اى بنام کارگر "زندگى" ميکند که در زندگى روزمره خود استثمار را با گوشت و پوست و خون خود حس ميکند. او در زندگى روزمره ميبيند که خودش که خالق تمام ثروتها و نعمات مادى جامعه است کمترين سهم را دارد و براى ادامه حيات خود مجبور است کودکان خويش را٬ از سر اجبار و براى تامين هزينه هاى زندگى خانواده٬ وادار به کار کند و از همان اوان کودکى ستون فقرات آنان زيرفشار سنگين کار خم شود. ميبيند که دختران٬ زنان٬ و مادرانش از سر فقر و نياز٬ و به خاطر نبود هيچ ممر درآمد ديگرى به اجبار و براى ادامه حيات خويش٬ به تن فروشى روى مى آورند. ميببيند که در همان محل کار صاحبان کار به کودکان و ديگر عزيزانش تجاوز ميکند و بعد هم راست راست و آزادانه٬ بدون اينکه تحت پيگرد قرار گيرند٬ براى خود در جامعه ميگردند. ميبيند که چگونه اعتياد ازعزيزانش قربانى ميگيرد و در اين ميان مافياى صنعت مواد مخدر که بخشى از همان طبقه حاکمه هستند٬ چاقتر و فربه تر ميشود. ميبيند که نميشود اين همه مصائب و مشکلات را ديد و ساکت نشست. آنجا که فشار هست٬ مقاومت هم هست. پس طبقه اعتراض ميکند. اينجاست که بساط زندان٬ مسئله سرکوب هر نوع اعتراض٬ دستگيرى٬ شکنجه و اعدام به عنوان جواب به اين اعتراضات و هر نوع اعتراض برحق ديگرى مثل اعتراضات دانشجويى و ... از جانب هر دو رژيم اتخاذ ميشود.
اين شيوه ها اتخاذ ميشود به اين دليل ساده که اگر جواب مثبت به اين اعتراضات داده شود آنوقت از سود آورى سرمايه هاشان کم ميشود. و اين "خطر" هست که کارگران احقاق تمامى حقوق پايمال شده خود را بخواهند و اگر چنين شود آنوقت بساط مفتخورى و لفت و ليس طبقه سرمايه دار و مفتخوران برچيده خواهد شد. اين رابطه برعکس آنهم صادق است. يعنى هر چقدر سرکوب اعتراضات شديد تر باشد بساط سفره مفتخوريشان رنگين تر و طولانى مدت تر خواهد بود. درهر جامعه اى که اين رابطه نابرابر ميان کارگر و سرمايه دار برقرار شود آنگاه بصورت اتوماتيک فقر٬ بيکارى٬ بيخانمانى٬ تن فروشى٬ اعتياد٬ دزدى٬ جنايت و... از اجزاى جدايى ناپذير آن جامعه خواهد بود. حلبى آبادها را با کارتن خوابهاى امروز٬ شهرنوهاى زمان شاه را با مکانهاى صيغه کردن و تن فروشى ميليونى در جمهورى اسلامى٬ سرکوب کارگران چيت سازى را با سرکوب کارگران خاتون آباد٬ تصويب قوانين زن ستيز را با آپارتايد جنسى٬ "سکوت قبرستانى حاکم بر جامعه" دوران شاه را با دستگيرى٬ شکنجه٬ زندان٬ تجاوز امروز مقايسه کنيد. همگى اينها با هر کم و کيفى مختصات و مشترکات تفکيک ناپذير دو رژيم شاهنشاهى و اسلامى است. اينان که در زير همين پرچم سه رنگ با تفاوتى اندک ("الله" به جاى "شير وخورشيد") در کشور ايران در بيش از ۶ دهه متوالى بر شهروندان آن کشور حکومت کرده اند. معناى زمينى وعملى اين تفاوت اندک هم اين است که هر کدام سهم بيشترى را از همان استثمار نيروى کار کارگر براى خود ميخواهند.
آخوندها و دستگاه مافيائى مذهب خود در دوران حکومت شاه در قدرت سهيم و ذينفع بودند. منتها با سهم کمترى از دسترنج دزديده شده ازنيروى کار کارگر وانسان زحمتکش. در اينکه نيروى کار کارگر را بايد هربيشتر به تاراج برد سر سوزنى با يکديگر تفاوت و اختلاف ندارند. آقاى داريوش همايون در جايى گفته در صورت بر سر کار آمدن دوباره رژيم سلطنت کارگران بايد "کمر بندها را سفت تر" کنند. و اين به زبان آدميزاد يعنى کارگران نبايد توقع زياد داشته باشند. آنها بايد بيشتر کار کنند و کمتر بخواهند تا اينها کشور را بسازند (بخوانيد خودشان بيشتر بچاپند و بساط زندان و شکنجه و...همچنان بر قرار)
اين آن سناريويى است که سمبل انتخابى سلطنت طلبان (پرچم با شير و خورشيد) و ديگر نيروهاى طرفدار اين پرچم با تمام اختلافات جزئيشان براى فرداى پس از سرنگونى جمهورى اسلامى تدارک ديده اند. (تازه اگر سرنگونى بخواهند) يعنى ادامه وضعيت کنونى حاکم در کشور با ظاهرا پرچمى ديگر (ناسيوناليسمى که معمولا با چاشنى مذهب همراه است٬ چون بدون مذهب ارکان حکومتيشان دچار نقطه ضعفى پايه اى ميگردد). آيا اين آن چيزيست (تکرار وضعيت موجود اينبار زير نظارت کراواتى ها به جاى عمامه بدوش ها) که ما کارگران و زنان و جوانان و زحمتکشان ميخواهيم؟؟
نخير٬ عاليجنابان و عليامخدره هاى سلطنت طلب. اين آنچيزى نيست که ما کارگران٬ زنان٬ جوانان و زحمتکشان ايران ميخواهيم. برعکس٬ آنچه را که ما ميخواهيم رهايى کامل از تمام اين مصائبيست که اتفاقا خود شما و سيستم مورد نظرتان در زير سايه همين پرچم سه رنگ باعث و بانى بوجود آمدن آن براى ما بوده ايد.
پرچم سرخ پرچم ديگرى هم هست که رنگ سرخ دارد. اين پرچمى کاملا متفاوت با آن بقيه است. اين پرچم طبقه کارگر و آلترناتيوش براى فرداى پس از سرنگونى جمهورى اسلامى است. اين پرچم تعلق به آن بخش از جامعه دارد که خود را رعيت نميداند که نيازى به داشتن شاه داشته باشد. که از فقر و نابرابرى اقتصادى به هر شکلش متنفر و بيزار است. که از پديده اى به غايت مايه انزجار بنام "آپارتايد جنسى" که نيم جامعه ) زنان (را حتى به عنوان شهروند درجه دوم هم به رسميت نميشناسد٬ متنفر است. از حجاب به عنوان سمبل بردگى و حقارت زن متنفر است. اين پرچم کسانيست که از اينکه فرزندان خود را از همان دوران کودکى به کار وادارند تا کمک خرجى براى هزينه هاى سرسام آور خانواده باشند٬ متنفرند. از اينکه فرزندانشان سرنوشتى بهتر از پدران و مادرانشان نخواهند داشت٬ يعنى کارگر و زن خانه دار شدن آنان در آينده متنفرند. اين پرچم کسانيست از هر نوع خرافه ملى٬ قومى٬ مذهبى و... که انسانها را از ذات انسانيشان جدا و آنان را به مانند وحوش به جان همديگر ميندازد ( برعکس حيوانات که همديگر را ميکشند تا شکم خود را سير کنند و به بقاء خود ادامه دهند) تا فقط نشان دهند که ميتوانند همديگر را بکشند٬ متنفر و بيزارند.
اين پرچم کسانيست که زندگى را با تمام شاديها و رفاهش براى همگان ميخواهند . اين پرچم کسانيست که شهروندان آن جامعه را نه به عنوان رعيت و رمه که نياز به شاه و چوپان داشته باشد بلکه به عنوان شهروندان متساوى الحقوقى که رشد و شکوفايى هر فرد را رشد و شکوفايى جامعه و رشد و شکوفايى جامعه را رشد و شکوفايى هر فردش ميداند. اين پرچم کسانيست که بيشترين رفاه٬ آسايش و خوشبختى را براى کليه شهروندانش به ارمغان خواهد آورد. اين پرچم کسانيست که ميخواهند٬ و بايد تاکيد کرد که فقط اين پرچم و نيرويى که آن را برافراشته ميتواند٬ تمام قيد و بندهاى موجود بر سر راه برابرى کامل زن و مرد را از ميان برداشته و آزادى و رهايى کامل از اين قيود را تضمين کنند. اين پرچم کسانيست که آزادى پوشش و دور انداختن حجاب را عملى خواهند کرد. اين پرچم کسانيست که دنيايى شاد و پر از بازى و خلاقيت براى کودکانمان ساخته و کودکى را به آنان باز خواهند گرداند. اين پرچم کسانيست که نه تنها از خرافه هاى مليت٬ قوميت و مذهب بيزار و متنفرند٬ بلکه براى از بين بردن اين خرافه ها و جايگزينى آن با جامعه اى که خدمت به انسان و نوع بشر در محور و مرکز فعاليتهايش باشد ميکوشند. اين پرچم کسانيست که از ديدن خيل عظيم انسانهايى که سر پناهى براى خوابيدن ندارند٬ کارتن خوابها را ميگويم در شرايطى که عده قليلى در قصرها و کاخ هاى افسانه اى زندگى ميکنند٬ دلشان بدرد مى آيد. ميخواهند همه را صاحب مسکن کنند. اين پرچم کسانيست که ميخواهند ريشه اعتياد را بخشکانند و مليونها انسان دردمند و گرفتار آمده در چمبره اين پديده اختاپوسى را آزاد سازند و امکانات برگشتن اين عزيزان به آغوش پر مهر جامعه را فراهم کنند. اين پرچم کسانيست که براى آزادى٬ برابرى و رفاه در تمام سطوح و شئون اجتماعى ميکوشند. اين پرچم کمونيسم کارگرى٬ پرچم تاريخى طبقه کارگر٬ پرچم شرافت تاريخ است.
کارگران٬ زنان٬ جوانان٬ زحمتکشان بحث بر سر يک متر و يا چند متر پارچه با رنگ و نقش و نگار متفاوت نيست. دعوا بر سر آن چيزى است که اين سمبل ها نمايندگٸ ميکنند. دعوا بر سر اين است که نيروى کار کارگر دزديده شده و به تاراج برود؟؟!! به بيان ديگر تداوم استثمار و ادامه حيات وحشى گرى و سرکوب هر نوع اعتراض و فرياد حق طلبانه؟ و يا نه برچيدن تمام و کمال اين رابطه اجتماعى وارونه؟ ما به عنوان کمونيستهاى کارگرى بدنبال برچيدن اين رابطه هستيم و به اين اعتبار پرچم سرخ را برافراشتيم. آنها که خود را رعيت ميدانند و رمه٬ بگذار که بدنبال پادشاهى براى خويش باشند. ولى طبقه کارگر رعيت نيست. ما زنان٬ جوانان و زحمتکشان رعيت نيستيم. اصولا جامعه ده ها سال است که از اين فاز عبور کرده است. ما همان طبقه کارگر و مردمى هستيم که يک بار اينان را به خاطر مصائبى که به ما تحميل کرده بودند در سال ۵۷ از اريکه قدرت پايين کشيديم. ما ميخواهيم مذهب را به عنوان يک صنعت مافيايى آدمکش و انسان ستيز به بند بکشيم و بر ويرانهايش دنيايى در شان و شايسته خويش بسازيم. اين پرچميست که ما و هزاران هزار انسان ديگر انتخاب کرده ايم براى ساختن يک دنياى بهتر. ولى اين هنوز کم است. ما بايد در ابعاد مليونى حول اين پرچم که حزب اتحاد کمونيسم کارگرى با برنامه "يک دنياى بهتر" برافراشته گرد هم آييم. در اين صورت ما تضمين ميکنيم که بهشتى هزاران بار بهتر از آن بهشت خيالى مذهبى ها بر روى همين زمين خاکى بسازيم.
در هر کوى و برزنى٬ در هر منطقه و شهرى٬ در ابعاد وسيع بايد به اين حزب پيوست. بايد عضو و کادر اين حزب شد. بايد ديگران را در ابعاد وسيع ترغيب به عضويت در حزب کرد. بايد اطلاعيه ها٬ فراخوانها و ادبيات اين حزب را در ابعاد وسيع و ميليونى پخش کرد. بايد دست بدست آنرا گرداند. بايد در تمام کارخانه ها و در محلات ادبيات حزب٬ بلاخص در محلات کارگرى و زحمتکش نشين٬ وسيعا پخش و در دسترس باشد. پيروزى نزديک است ولى محتوم نيست. براى پيروز شدن بايد پرچم سرخ و حزبى که آن را برافراشته انتخاب کرده و متشکل و متحد شد. به حزب اتحاد کمونيسم کارگرى بپيونديد. زمان تنگ است٬ بايد تعجيل کرد.
[ 0 نظرات] [ادامه مطلب ...]

پارسا نیک جو / رویارویی اسلام سیاسی و جنبش زنان در ایران

یورش اسلام سیاسی به زنان
سی و یک سال پیش، دو هفته پس از سرنگونی سلطنت پهلوی، خمینی طی فرمانی خواهان شرعی کردن قانون حمایت خانواده شد و ده روز پس از آن نیز درست شب پیش از هشت مارس فرمان حجاب اجباری را صادر کرد. و چنین بود که در روز هشت مارس گاو گند چاله دهانانه حزبُ الاهی با شعارهای : یا روسری یا تو سری و مرگ بر عروسک های غربی به صف زنان آزادی خواه و برابری طلب حمله ور شدند؛ زنانی که یک صدا فریاد می زدند : ما انقلاب نکردیم که به عقب برگردیم. در حقیقت این زنان با شعار خود درآن بحبوحه ی مستی بسیاری از نخبه گان و توده ی مردم، سویه ی وا پس گرایانه ی اسلام سیاسی را فریاد زدند. زنان که در پروسه ی انقلاب آزاده گی و سرافرازی را تجربه کرده بودند، برای دفاع و تعمیق آزاده گی و سرافرازی به خیابان آمدند.
حاکمان اسلامی از همان نخستین روزهای پایه ریزی حاکمیت ارتجاعی خود کوشیدند زنان را به طور قانونی به برده ی گوش به فرمان نظام و جامعه ی مردسالار تبدیل کنند. در راستای تحقق این خواست بود که حاکمان اسلامی تا آن جا که توانستند هنجار ها و ارزش های منحط شرعی و عرفی مناسبات و فرهنگ پدر- مرد سالار را به قانون تبدیل کردند، تا بدین وسیله بتوانند زنان خاطی را با اتکا به این قوانین تبعیض آمیز و ضد زن به راحتی اسیر، سرکوب و تحت پی گرد قانونی قرار دهند. با تحمیل حجاب اسلامی نیز کوشیدند زنان را از پیکر و اندام خود شرمسار کنند. خمینی در سال شست اعلام کرد: یکی از بزرگ ترین دست آورد های انقلاب اسلامی بازگشت حجاب بوده است. اگر انقلاب اسلامی هیچ دست آوردی هم بجز حجاب زنان نداشت، همین خودش برای انقلاب کافی بود. حجاب اسلامی، نماد مبتذل و توهین آمیز نوعی فرهنگ پوشش و پوشش فرهنگی است. فرهنگی که زن در آن یار گرمابه و گلستان شیطان است. فرهنگی که زن در آن مایه تباهی اخلاق جامعه و جامعه ی اخلاقی است. فرهنگی که در آن زن به گفته ی حاج ملا هادی سبزواری فیلسوف اسلامی، حیوانی است با صورتی انسانی؛ به گفته ی بی پرده و عریان وی : خداوند صورت انسان به این حیوانات ( زنان) پوشانده است تا مردان از مصاحبت با آنان متنفر نشوند و در نکاح با آنان رغبت بورزند. حجاب اسلامی، نماد تثبیت و تحمیل و تزریق آموزه های چنین فرهنگی است. حجاب، نماد فرهنگ شرم ساری از جلوه های تن و تمنا های جنسی زن است؛ حجاب، نماد اسارت و متعلقه ی ابوی و اخوی بودن زن است. و سرانجام آن که حاکمان اسلامی کوشیدند با سازمان دهی دولتی و رسمی آپارتاید جنسی، عرصه های عمومی زند گی اجتماعی را زنانه - مردانه گردانند و با این جدا سازی های توهین آمیز و تبعیض آمیز زنان را به شیوه ای نهادینه و سازمان یافته به ساکنان درجه دوم ( حکومت شونده گان در ایران اعم از زن و مرد، دارای حقوق شهروندی نیستند تا بتوان آنان را شهروند درجه یک و دو محسوب کرد؛ بل آنان ساکنان ایران اند) دارالحکومه ی اسلامی تبدیل کنند.

رویارویی زنان و اسلام سیاسی
سی و یک سال پیش زنان آگاه در ایران با شرکت در راه پیمایی روز زن، توانستند نخستین سنگر مقاومت را در برابر یورش اسلام سیاسی ایجاد کنند . زنان آگاه و پیش رو با فریاد های هشدار دهنده و طرح خواست های دموکراتیک خویش نخستین جبهه ی پیکار دموکراتیک را در برابر اسلام سیاسی گشودند. آنان هم چنین در راستای نقد قوانین شرعی و الاهی تحمیل شده بر جامعه به نقد الا هیات اسارت بار و ضد زن پرداختند. زنان با نقد و نفی ارزش ها و هنجارهای منحط پدر- مردسالار، نا قوس مرگ دوره ی تاریخ مذکر جامعه ی ایران را به صدا درآوردند. و این سرآغاز با شکوه و درخشان رویارویی زنان در برابر اسلام سیاسی بود.
اسلام گرایان سیاسی برای استقرار و تداوم قدرت اسارت بار خویش بر زنان، تمام ظرفیت های آشکار و نهان، فعال و نهفته در فرهنگ دینی را بسیج کردند؛ زنان نیز برای در هم شکستن زنجیرهای اسارت بار خویش تمام این ظرفیت های آشکار ونهان، فعال و نهفته را نقد و افشا و رسوا کردند. زنان توانستند حتا در اقدامات تدافعی خود با گشودن طره ی زلف مُشکین و خود آرایی و جلوه گری پیکر خود، حجاب اسلامی را از دیده ها پنهان کنند. زنان به رغم حضور سلاخان وزارت ارشاد آشکارا به بیان پاره هایی از تمنا های وجودی خویش پرداختند و در حفره های ادبیات زیر زمینی، نغمه ها و آوا های زنانه را فریاد زدند. زنان، با طرح و بسط گفتمان‌های زنانه، علیه تصورات و کلیشه های زن ستیز، شوریده و ذهن و زبان زنانه را وارد فضای گفتمانی جامعه کردند. زنان، با عصیان علیه تابوهای جنسی، تن و تمنا‌های جنسی را از زندان ِ فرهنگ ِ تابو پرور رها کرده و شور عاشقانه را در فرهنگ زنده گی جاری کرد ند. زنان گوش تمامی کوچه - پس- کوچه ها و کوه و کوه پایه ها و پارک و خیابان ها را سرشار از زمزمه های عاشقانه کردند. زنان با ایجاد محافل و شبکه های ارتقا آگاهی و حضور فعال در عرصه ی پیکار های دموکراتیک و طبقاتی توانستند سیمای تاریخ ساز خود را در جنبش زنان آشکارا فریاد بزنند. جنبش زنان، پنهان‌ترین و درونی‌ترین لایه‌های فرهنگ و روابط استبدادی را در زیست سپهر فردی – اجتماعی و خودآگاه و ناخودآگاه فردی- جمعی جامعه‌ی ایران، آشکار و برجسته ساخته و بخش قابل توجهی از جامعه را علیه آن روابط و فرهنگ برانگیخته است. جنبش زنان، با نقد و نفی باورهای زن ستیز مذهبی و جزم های دینی به رشد و بسط گفتمان های لائیک و خرد باور، یاری رسانده و افق و دریچه‌ی روشنی، فرا راه جامعه گشوده است. زنان توانسته اند کانون و عرصه ی خانواده ی پدر- مردسالار را که از سخت جان‌ترین نهادهای زن ستیز جامعه است، سخت سست بنیاد کنند. و با نقد و نفی این کانون استبدادی و استبداد پرور، زمینه ساز رشد خانواده‌ی دموکراتیک و مشارکتی شوند. بر این پایه می‌توان امید داشت که بخشی از نسل آینده، فرایند جامعه پذیری را در محیطی دموکراتیک و دور از الگوهای جنسیتی پدر- مردسالار تجربه کنند.
اکنون پس از گذشت سی و یک سال از رویارویی اسلام گرایان سیاسی و زنان، به روشنی و صراحت می توان گفت، اسلام گرایان سیاسی امروزه دیگر در ایران نمی توانند با اتکا به باورها، ارزش ها و هنجار های اسلامی برای آموزه های زن ستیزانه ی خود ذره ای مشروعیت دست و پا کنند. حال آن که در جامعه ی ما حمایت فعال و هم دلانه از خواست های دموکراتیک و رهایی بخش زنان، اکنون به معیاری اساسی در وفا داری و پای بندی به حقوق انسانی و آزادی های دموکراتیک تبدیل شده است.
parsanikjoo@gmail.com
http://agahbash.blogfa.com/
[ 0 نظرات] [ادامه مطلب ...]

۱۳۸۸ بهمن ۲۷, سه‌شنبه

مریم جزایری / نامه سرگشاده به آقای فرخ نگهدار

دعوت به مناظره

آقای نگهدار اخیرا شما در نامه ای که برای سایت اخبار روز ارسال داشته اید، اعلام کرده اید :
«دیوار من در فیس بوک، ایمیل من در گوگل، حتی شماره همراه و سکایپ من، بر روی همگان باز است. هر دعوتی از من که به مناظره و گفتگو با مخالفان و منقدان و "دشمنان" منجر شود، چه در اطاق های مجازی در اینترنت و چه در سالن های حقیقی و چه در صفحات وب سایت ها، حتی مراجعات خصوصی ، همه و همه را پذیرا و پاسخ گو هستم. راه گفتگو، راه استدلال و نقد، به روی همه ما باز است. چه درباره گذشته، چه در باره و راهی که برای بردن ایران به سوی دموکراسی پی می گیریم.» *
بر این پایه من شما را دعوت به مناظره می کنم. موضوع مرکزی من بررسی سیاست و عملکرد سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت) به رهبری شما در قبال قیام مسلحانه سربداران در پنجم بهمن ماه 1360 در شهر آمل که توسط اتحادیه کمونیستهای ایران سازماندهی شد، خواهد بود.
پیشنهادم این است که این مناظره در فضای اینترنتی و در زمان مناسب (با توافق طرفین) صورت گیرد.
در انتظار پاسخ مثبت شما هستم.

با تشکر - مریم جزایری
از فعالین حزب کمونیست ایران (مارکسیست – لنینیست – مائوئیست)

26 بهمن ماه 1388 (15 فوریه 2010)

آدرس تماس
m_jazayerii@yahoo.com


* برای مشاهده متن کامل نامه آقای نگهدار که در تاریخ چهارشنبه 14 بهمن ماه 1388 (سوم فوریه 2010) به سایت اخبار روز ارسال شده می توانید به آدرس زیر رجوع کنید.
http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=27014
[ 0 نظرات] [ادامه مطلب ...]

۱۳۸۸ بهمن ۲۶, دوشنبه

گزارش آکسیون اعتراضی 10 فوریه (21 بهمن) در بروکسل – بلژیک

از ساعت 16 به تدریج در محل مورد نظر یعنی روبروی سفارت جمهوری اسلامی و پشت دانشگاه آزاد بروکسل (خیابان فرانکلین روزولت) جمع شدیم و مشغول برپایی تدارکات برنامه مثل سیستم صوتی، پرچم ها، عکس ها و پوستر و ... شدیم. پس از دقایقی رفقای بلژیکی هم از بلوک مارکسیست-لنینیست، از لیگ مارکسیستها و چند نفر هم از چپ ها قدیمی سندیکایی به ما پیوستند. با توجه به سردی بیش از حد هوا و یخبندان شدید، بارش مداوم برف و بوران و باد سرد جمعیت متناسبی خود را به آکسیون رسانده بودند. متأسفانه چند ماشین از آنتورپن در جاده مانده بودند ونتوانستند به موقع برسند. دو رفیق از هلند و رفیقی از آلمان هم ما را همراهی می کردند.

کمیته دفاع از مبارزات مردم ایران - بلژیک با شعارهایی برنامه را آغاز کرد و با شعارهای روز ایران، شعارهای مبارزاتی ماههای گذشته مردم، شعارهای انترناسیونالیستی مشترک بین انقلابیون دنیا، برنامه را ادامه داد.

در بین جمعیت حاضر نیروهای انقلابی و مارکسیست، جوانانی با لباسهای سبز، نیروهای حزبی بلژیکی و افراد عادی در کنار هم شعار می دادند و جوّ مبارزاتی متحدانه ای برقرار بود. به نحوی که شعارهای مختلف از سوی افراد مختلف سر داده شد. خوشبختانه بعد از چند ماه؛ هم تحمل مردم بالاتر رفته و هم از آن مهمتر با رشد مبارزات رادیکال مردم در داخل ایران، جوّ اپوزیسیون هم تغییر کرده است. بنابراین با توجه به تک شعارهای ناموزون، اوضاع کلی آکسیون با مشارکت حداکثری پیش رفت. شعاردهندگان مختلف از نقاط قوت مهم ما بود.

در اواسط برنامه جمعیت خشمگین و تهییج شده، به دنبال جوانی با پارچه سبز وارد فضای ممنوعه شده و به سرعت توسط نیروهای ویژه امنیتی و پلیس فدرال محاصره و به عقب رانده شدند. ما تلاش کردیم در محل بمانیم و شعاردهنده هم از پشت میکروفن، دائماً شعارهایش را رادیکال تر می کرد. با فشار پلیس که کمی با چاشنی برخورد فیزیکی هم همراه شد، تصمیم گرفتیم به محل اول برگردیم و برنامه را ادامه دهیم.

در انتهای برنامه قطعنامه کمیته دفاع از مبارزات مردم ایران – بلژیک خوانده شد. سپس باز شعار دادیم و فریاد زدیم. در انتهای آکسیون هم با دست و سوت مردم مبارز در خیابانهای ایران را تشویق و بهترین و انقلابی ترین آرزوهایمان را نثارشان کردیم.

کمیته دفاع از مبارزات مردم ایران – بلژیک

2010-02-10


تعدادی از شعارهای سرداده شده در بروکسل:

1. مواردی که نمی خواستیم:

* رژیم تبعیض و فساد، نمی خوایم

* رژیم اعدام و زندان، نمی خوایم
* رژیم گشت ارشاد، نمی خوایم
* رژیم شلاق و سنگسار، نمی خوایم
* قانون تبعیض آمیز، نمی خوایم
* جمهوری زن ستیز، نمی خوایم
* جمهوری اسلامی، نمی خوایم

2. مواردی که زنده باد گفتیم:

* آزادی زندانی سیاسی
* آزادی اندیشه
* آزادی تشکل
* سندیکای کارگری
* اعتراض کارگری
* اعتراض معلم
* اعتراض دانشجو
* بستن درِ زندان
* آزادی ملتها
* آزادی زبانها
* آزادی عقیده
* نداشتن مذهب

3. مواردی که مرگ بر گفتیم:

* مرگ بر رژیم نیرنگ و فریب
* مرگ بر این رژیم زن ستیز
* مرگ بر جمهوری اعدام
* مرگ بر جمهوری زندان
* مرگ بر جمهوری تجاوز
* مرگ بر جمهوری سنگسار
* مرگ بر جمهوری اسلامی
[ 0 نظرات] [ادامه مطلب ...]

پيام كنفدراسيون عمومى كارگران فرانسه (ث ژ ت) در گرامیداشت يدالله خسروشاهی

براى سالهاى طولانى، ما با يدالله دست در دست كار كرديم و از اينرو امروز در ستايشش مى گوييم.

يدالله بخاطر سادگى و اعتقاداتش احترام برانگيز بود. او متحمل سركوب و زندان در رژيمهاى شاه و جمهورى اسلامى و سرانجام تبعيد شد. او درگير مبارزه اى تمام عيار براى رساندن صدای مبارزات کارگران و دفاع از استقلال جنبش كارگرى بود.

وی تا آخرین لحظات حیاتش ، فعالانه در اتحاد بين المللى در تلاش بود كه بتوند روابط نزديكتر و همكارى مشترك با اتحاديه های كارگرى از جمله ث ژ ت را تقويت كند.

مرگ وى ، ضايعه ای بزرگ براى تمامى كسانى است كه افتخار آشنايى با اين فعال برجسته را داشتند. ما به خانواده، دوستان و رفقاى يدالله اطلمينان می دهيم كه براى ث ژ ت يدالله هميشه نمونه و سمبل مبارزه براى آزادى اتحادیه هاى كارگرى در ايران باقى خواهند ماند.

بدون شک مناسبترين كارى كه در گراميداشت خاطره وى ميتوان كرد ، همانگونه كه او ميخواست، ادامه مبارزات وى است.

يدالله، شما بعنوان يك شخصيت والاى جنبش بين المللى اتحاديه اى كارگرى در خاطر ما همواره بوده و باقى خواهى ماند.

از طرف كنفدراسيون عمومى كارگران فرانسه (ث ژ ت)

ژان فرانسوا كورب

٩ فوريه ٢٠١٠
[ 0 نظرات] [ادامه مطلب ...]

۱۳۸۸ بهمن ۲۱, چهارشنبه

فریاد های آزادی خواهی در 22 بهمن

فریبا مرزبان
بیست و دوم بهمن ماه 1357، روز پایان دادن به حکومت پوسیده سلطنتی در ایران می باشد. در انقلاب 57 مردم معترض، سلطنت را از اریکه قدرت به زیر کشاندند و از کشور بیرون راندند و توامان شادمانی در میان ایرانیان تقسیم شد. انقلاب را ربودند و قدرت و اداره کشور به دست کسانی افتاد که خلافت اسلامی برپا داشتند و دیری نپایید که استبداد مذهبی جانشین دیکتاتوری گردید. نو کیسه گانِ انقلاب 57، آرمان های اصلی انقلاب" آزادی و استقلال، عدالت و امنیت" را سرکوب کردند، و پایان آغاز مان شد؛ پایان شروع انقلابمان بود. انقلاب شکست خورد و هیچیک از خواست های واقعی مان تحقق نیافت.
اکنون، پس از سی و یک سال، همگام با جنبش نوین توده ای در داخل کشور، دوباره فریاد می زنیم زنده باد آزادی- زنده باد انقلاب. 22 بهمن ماهِ سال حاضر، از اهمیت بسزایی برخوردار است، چرا که آغاز پایان است؛ آغازی است بر پایانی سی و یک ساله، که در پی اش بوده ایم و روزها و شب ها انتظارش را کشیده ایم.
22 بهمن، روزی تاریخی، سرنوشت ساز و پر اهمیت است. روز یکی شدن، دست ها و فریادهای ما ست. از این رو، بر همه زنان و مردان آگاه و مبارز، بر همه زحمتکشان، روشنفکران و آزادیخواهان است که در اعتراضات سراسری روز 22 بهمن 1388 شرکت کنند و خواهان سرنگونی جمهوری اسلامی شوند. من نیز در این حرکت تاریخ ساز، مشارکت خواهم کرد.
بگذارید،
کاین شب سیاه را سحر کنیم
بیایید، دست در دست یکدیگر دهیم
و ین دیو هفت سر را زکشور بدر کنیم.
وعده دیدار 4- 7 بعدازظهر، پنج شنبه 11 فوریه 2010
مقابل سفارت جمهوری اسلامی- لندن

http://www.youtube.com/watch?v=GKrquHX9PjU
[ 0 نظرات] [ادامه مطلب ...]

بیانیه دانشجویان سوسیالیست دانشگاه های ایران

رفقا و هم رزمان عزیز در خارج از مرزهای ایران!



در آستانه سالگرد انقلاب بهمن 57، اکنون شاهد بی سابقه ترین رفتارهای خشونت بار و ضد انسانی علیه جنبش اعتراضی مردمی هستیم که پس از 31 سال فقر، کشتار، خفقان و سرکوب، زبان به اعتراض علیه حکومتی گشوده اند که از هیچ تعدی و ستمی بر آنان طی این سال ها دریغ نورزیده است و در مقاطع مختلف نه فقط جنبش های اجتماعی اعم از جنبش کارگران، دانشجویان، زنان و... و فعالین سیاسی و اجتماعی، بلکه با هجوم به معیشت و زندگی خصوصی مردم عادی، آنان را مورد تعرض و فشارهای طاقت فرسا قرار داده است.

دیدیم که حکومت دیکتاتوری سرمایه داری اسلامی چگونه طی ماه های گذشته، زنان و مردان اعم از پیر و جوان را در خیابان ها، زندان ها و بازداشتگاه های زیر زمینی و مخوف خود کشتار، شکنجه و در بدترین شرایط غیر قابل تصور محبوس نموده است. دیدیم که چگونه در ماه دهای اخیر بر زنجیره پر تعداد اعدام ها حلقه های بی شماری افزوده شد و اکنون نیز مجددا اقدام به نمایش های مهوع دادگاه های فرمایشی خود نموده است که در آن جوانان و دانشجویان را به طرز غیر قابل باوری به اتهاماتی واهی و بی شرمانه به زندان های طویل المدت و احکامی دهشتناک تر محکوم می نمایند.

ما بر این اعتقادیم که این اعتراضات و مبارزات بر مبنای مجموعه ای از خواست ها و مطالبات طبقاتی و دموکراتیک اکثریت عظیم جامعه، یعنی زحمتکشان و کارگران و در مسیر واقعی مبارزه تداوم خواهد یافت و در این مسیر دانشجویان همواره مهم ترین متحد آنان برای رسیدن به پیروزی خواهند بود. هم چنین دانشجويان بارها نشان داده اند که در صف مقدم جرياني هستند که علیه هرگونه سازش و عقب نشینی از منافع مردم، از خود واکنش نشان مي دهد و نیروهای راست، محافظه کار و رفرمیست را افشا مي کند. جریاناتی که همواره منافع مردم و به ویژه طبقه کارگر و زحمتکش وجه المصالحه آنان برای زدو بند با منابع قدرت بوده است.

همان گونه که همگان به وضوح دیده اند، جنبش دانشجویی در ماه های گذشته یکی از درخشان ترین دوره های حیات مبارزاتی خود را از سر گذرانده و صف رزمنده جنبش اعتراضی جاری بوده و لحظه ای خواست ها و مبارزات خود را از مردمی که در خیابان ها هستند جدا ننموده و در این مسیر از هیچ تلاشی مضایقه نکرده است.

جنبش دانشجویی ایران اکنون دو پاره شده است، نیمی از آن در ایران است و نیم دیگری از آن در خارج از مرزهای ایران در جریان است. در ماه های گذشته، هم بستگی و همراهی شما هم رزمان در خارج از کشور، موجب دلگرمی و امیدواری همه جریانات و فعالین جنبش دانشجویی در داخل کشور بوده است. اکنون نیز، فراخوان “اتحادیه سراسری دانشجویان اروپا” و “شبکه های جوانان ایرانی” به تظاهرات سراسری در اروپا همزمان با اعتراضات مردمی در شهرهای ایران در 22 بهمن برعلیه اوجگیری سرکوب، اعدام، شکنجه دستگیریهای بی رویه، قدم مهم دیگری است که ضامن اتحاد و هم بستگی جنبش دانشجویی داخل و خارج از کشور می باشد.

از این رو دانشجویان سوسیالیست دانشگاه های ایران ضمن قدردانی از تلاش های شما هم رزمان عزیز، از این حرکت و دیگر اقدامات مسئولانه و هم دلانه شما در خارج از کشور، اعلام حمایت می کنند.



زنده باد هم بستگی!

زنده باد مبارزه متحد علیه دیکتاتوری!

زنده باد سوسیالیسم!

دانشجويان سوسیالیست دانشگاه های ایران

http://www.socialist-students.com
[ 0 نظرات] [ادامه مطلب ...]
 
Clicky Web Analytics

Copyright © 2009 www.eshterak.net